Агар бинад зи қадати мисраи барҷастаи мазмун ро

اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون را

Чамани пиро , кунад аз боғи беруни сарви мавзун ро

چمن پیرا، کند از باغ بیرون سرو موزون را

Намакдонӣ буд чун доғи ман чашми ғизолонаш

نمکدانی بود چون داغ من چشم غزالانش

Ба шӯр оварад то сҳронўрди нола , ҳомӯн ро

به شور آورد تا صحرانورد ناله، هامون را

Аз он , гули синаи чоки андохти худро дар гиребонаш

از آن، گل سینه چاک انداخت خود را در گریبانش

Ки созад пардаи пӯши айби худ он ҷомаи гулгун ро

که سازد پرده پوش عیب خود آن جامه گلگون را

Ба саҳрои ҳам буд , дар шаҳри банди ҷилваи Лайлӣ

به صحرا هم بود، در شهر بند جلوهٔ لیلی

Саводи чашми оҳӯ , тоза созад доғи маҷнӯн ро

سواد چشم آهو، تازه سازد داغ مجنون را

Дар оғӯшии сеӣ сарваст , хокстрншини қамарӣ

در آغوشی سهی سرو است، خاکسترنشین قمری

Бадал кардан набошад ҷомаи ҳаргиз , бахти ворун ро

بدل کردن نباشد جامه هرگز، بخت وارون را

Сиришк аз дидаам пайваста , сайл гиря ме шавед

سرشک از دیده ام پیوسته، سیل گریه می شوید

Ба хӯни ношстаҳи ҳаргизи ҳечкас ҷузи ашки ман , хӯн ро

به خون ناشسته هرگز هیچکس جز اشک من، خون را

Ҳазин аз лаб агар бардорад оҳати меҳри хомӯшӣ

حزین از لب اگر بردارد آهت مهر خاموشی

Ба осонии тавон аз пеши дили бардошти гардун ро

به آسانی توان از پیش دل برداشت گردون را