Агар зардушт , дидӣ як назари барқи итобаш ро

اگر زردشت، دیدی یک نظر برق عتابش را

Парастишгоҳ мекардӣ , нигоҳи шуълаи тобиш ро

پرستشگاه می کردی، نگاه شعله تابش را

Куҷои нозаши сари паймонаи хӯн дилам дорад ?

کجا نازش سر پیمانهٔ خون دلم دارد؟

Тағофули бодаи паймои гашт , чашми ним хобаш ро

تغافل باده پیما گشت، چشم نیم خوابش را

Гузашти оташи Аннан аз дида ва , малики дилу дайнам

گذشت آتش عنان از دیده و، ملک دل و دینم

Чу гирд аз раҳгузар бархест , сайлоби шитобаш ро

چو گرد از رهگذر برخاست، سیلاب شتابش را

Хумор олудаму дандони ҳасрат бар ҷигар дорам

خمار آلودم و دندان حسرت بر جگر دارم

Лаби паймонаи бӯсидаи сети лаъли комёбаш ро

لب پیمانه بوسیده ست لعل کامیابش را

Парешонами хами ҷаъди мғнӣ дилбарӣ дорад

پریشانم خم جعد مغنی دلبری دارد

Магари шероза хотир кунам тори рубобаш ро

مگر شیرازهٔ خاطر کنم تار ربابش را

Хаёлӣ дидаам май баст бо хоки кафи пое

خیالی دیده ام می بست با خاک کف پایی

зи бахти хуфта , онҳам серума шуд чашми рикобаш ро

ز بخت خفته، آنهم سرمه شد چشم رکابش را

Чўбсмл май тапам аз рашк , дар кӯии ҷафои ҷӯӣ

چوبسمل می تپم از رشک، در کوی جفا جویی

Ба кавсар мекунад зоҳиди ғалати теғи пробш ро

به کوثر می کند زاهد غلط تیغ پرآبش را

Ба афғони дил озурда дорад бодаи паймое

به افغان دل آزرده دارد باده پیمایی

Шикасти шишаи ромишгар буд базми шаробаш ро

شکست شیشه رامشگر بود بزم شرابش را

Тавонистӣ дамии сомони сад тавр таҷаллӣ шуд

توانستی دمی سامان صد طور تجلی شد

Агар гирдоварӣ мекард , домони ниқобаш ро

اگر گردآوری می کرد، دامان نقابش را

Дилӣ дар миҷмар ғам дораму равзани фурӯи бандам

دلی در مجمر غم دارم و روزن فرو بندم

Димоғи осӯдае то нашунӯд буии кабобаш ро

دماغ آسوده ای تا نشنود بوی کبابش را

Ҳадиси ишқ отшнок мебошад , мапурс азмн

حدیث عشق آتشناک می باشد، مپرس ازمن

Ту нозуки дил , надории тоби оҳи синаи тобиш ро

تو نازک دل، نداری تاب آه سینه تابش را

з ваҳшат мешавад ҳангомаи орои фаромӯшаш

ز وحشت می شود هنگامه آرایی فراموشش

Ба маҳшаргар намояди сина , доғ беҳисобаш ро

به محشر گر نماید سینه، داغ بی حسابش را

Хморогини дилам , хуррам шавад соқӣ , злои хам

خمارآگین دلم، خرم شود ساقی، زلای خم

Ба ин як мушти гули тъмиркни ҳоли харобаш ро

به این یک مشت گل تعمیرکن حال خرابش را

Муҳӣтии маҳшари ошӯб , аз дили оташ ҷигар дорам

محیطی محشر آشوب، از دل آتش جگر دارم

Ки дастӣ май наад брсинаҳ , мавҷи изтиробашро ?

که دستی می نهد برسینه، موج اضطرابش را؟

Ҳазин , аз шеър агар табъами фиребии хӯрда ҷо дорад

حزین ، از شعر اگر طبعم فریبی خورده جا دارد

Зулоли чашмаи ҳайвон буд дашти саробаш ро

زلال چشمهٔ حیوان بود دشت سرابش را