Бингар ба ршҳаҳи қаламами слсбил ро

بنگر به رشحهٔ قلمم سلسبیل را

Мад карам магӯ раги абри бахил ро

مدّ کرم مگو رگ ابر بخیل را

Дар синае ки ишқи ту оташ фурӯз ӯст

در سینه ای که عشق تو آتش فروز اوست

Дорам шукуфта , боғу баҳори халил ро

دارم شکفته، باغ و بهار خلیل را

Теғат забон намекашад арсрхи рӯи ним

تیغت زبان نمی کشد ارسرخ رو نیم

Бо хӯни хеши чеҳраи тарозади қтил ро

با خون خویش چهره طرازد قتیل را

Бепарда кард ишқи ниҳонро ҷамоли ту

بی پرده کرد عشق نهان را جمال تو

Додам зи даст , домани сабри ҷамил ро

دادم ز دست، دامن صبر جمیل را

Мижгони зи шӯри гиряи тӯфони наҳифи ман

مژگان ز شور گریهٔ طوفان نهیب من

Бар ҷои хеш хушк кунад равад нил ро

بر جای خویش خشک کند رود نیل را

Ибрати зи ҳоли лашкари ҳиндаш кифоят аст

عبرت ز حال لشکر هندش کفایت است

Ҳар каси надидаи накбати асҳоби фил ро

هر کس ندیده نکبت اصحاب فیل را

Ҷон норавост варна асирон наме кунанд

جان نارواست ورنه اسیران نمی کنند

Бо теғ ӯ музоиқаи хӯни сиблат ро

با تیغ او مضایقه خون سبیل را

Гӯшами сухани нюашу лабаши ошнои сурӯш

گوشم سخن نیوش و لبش آشنا سروش

Ҷои нафас задан набӯд Ҷабраил ро

جای نفس زدن نبود جبرئیل را

Худ будам , ончӣ май тлбидм ба ҷустуҷӯ

خود بودم، آنچه می طلبیدم به جستجو

Андохтами зи дасти Асои далел ро

انداختم ز دست عصای دلیل را

Пос нафас бидор аз ойӣнаи хотирон

پاس نفس بدار از آیینه خاطران

Меҳри сукути зан ба даҳони қолу қил ро

مهر سکوت زن به دهان قال و قیل را

Афзуд аз нафири нафаси ғифлатати ҳазин

افزود از نفیر نفس غفلتت حزین

Афсона кард хоби ту , бонги раҳил ро

افسانه کرد خواب تو، بانگ رحیل را