Доими васият инаст , аз мо муоширон ро

دایم وصیّت این است، از ما معاشران را

Каз каф наметавон дод , зулфи смнброн ро

کز کف نمی توان داد، زلف سمنبران را

Чизе наметавонад , қатъ ягонагӣ кард

چیزی نمی تواند، قطع یگانگی کرد

Натавон зи ҳам баридан , бо теғи дӯстон ро

نتوان ز هم بریدن، با تیغ دوستان را

Сад кӯҳи ғам ба хотир , аз сайл гиря дорам

صد کوه غم به خاطر، از سیل گریه دارم

Каз дида мезадойад , он хоки остон ро

کز دیده می زداید، آن خاک آستان را

Кӯи сабр то кунам тай , ғмномаҳи ҷудоӣ ?

کو صبر تا کنم طی، غمنامهٔ جدایی؟

Аз пеш мефиристам , ашки сабки Аннан ро

از پیش می فرستم، اشک سبک عنان را

Бе рӯй гули чаманро дигар наметавон дид

بی روی گل چمن را دیگر نمی توان دید

эй мурғи шохсорӣ , бурдор ошён ро

ای مرغ شاخساری، بردار آشیان را

Ҷон медиҳанду дардӣ , дарюза май намоянд

جان می دهند و دردی، دریوزه می نمایند

Ҳаргиз зиён набошад , савдои ошиқон ро

هرگز زیان نباشد، سودای عاشقان را

Зӯри камони гардун бар кҷрўш наёяд

زور کمان گردون بر کجروش نیاید

Бар хок май нишонд , чун тир , расатон ро

بر خاک می نشاند، چون تیر، راستان را

Дар боргоҳи ҷонон , оҳаш қабул набӯд

در بارگاه جانان، آهش قبول نبود

Ошиқ ба сина ҳар дам , то нашканад синон ро

عاشق به سینه هر دم، تا نشکند سنان را

Даврони ҳазини куҳани сохт шарҳи ҳадиси маҷнӯн

دوران حزین کهن ساخت شرح حدیث مجنون

Афсонаи ту нав кард , ин куҳнаи достон ро

افسانهٔ تو نو کرد، این کهنه داستان را