Сари хат таълим шуд , шеваи устод ро

سر خط تعلیم شد، شیوه استاد را

Калаки куҳани машқи ман , тешаи Фарҳод ро

کلک کهن مشق من، تیشهٔ فرهاد را

Ҳар сари мӯӣ манаст , инки ба майдони ишқ

هر سر موی من است، اینکه به میدان عشق

Сина ба нашутур диҳад , дашнаи фӯлод ро

سینه به نشتر دهد، دشنه فولاد را

Бар рухи гулранги ту , миннат паймона нест

بر رخ گلرنگ تو، منت پیمانه نیست

Ғоза чаҳ ҳоҷат буд , ҳасани худододро ?

غازه چه حاجت بود، حسن خداداد را؟

Дар чамани дилбарии рашк бару дӯши ту

در چمن دلبری رشک بر و دوش تو

Дода ба ошуфтагӣ , турраи шамшод ро

داده به آشفتگی، طرهٔ شمشاد را

Нола ба хӯнам тапид , дида ба ҳолам гирист

ناله به خونم تپید، دیده به حالم گریست

То ту кушодии камӣн , ғамзаи сайёд ро

تا تو گشادی کمین، غمزهٔ صیاد را

Ҳасани ту ҳайрати Фзо , нози ту паймони гусал

حسن تو حیرت فزا، ناز تو پیمان گسل

Аз чаҳ тасаллӣ кунам , хотири ношод ро

از چه تسلی کنم، خاطر ناشاد را

Дод диҳӣ бар тараф , рухсати фарёд на

داد دهی بر طرف، رخصت فریاد نه

Оҳ чаҳ созад касе ин ҳамаи бедодро ? !

آه چه سازد کسی این همه بیداد را؟!

Кард мусаххари туро , диққати афкори ман

کرد مسخر تو را، دقت افکار من

Ришта чаҳ сон зад гиреҳ , боли призодро ?

رشته چه سان زد گره، بال پریزاد را؟

Боз ба он кӯ расад , мушти ғуборами ҳазин

باز به آن کو رسد، مشت غبارم حزین

Ҳаст ба ҳам улфатӣ , хоки ману бод ро

هست به هم الفتی، خاک من و باد را