Ту агар ба шуълаи шӯеи хати сарнавишт , мо ро

تو اگر به شعله شویی خط سرنوشت، ما را

Нашавад ситурдаи ҳаргизи ғамат аз сиришт , мо ро

نشود سترده هرگز غمت از سرشت، ما را

Чаҳ кунам агар на чун не , ҳамаи роҳи нолаи пўим ?

چه کنم اگر نه چون نی، همه راه ناله پویم؟

Ки ҷаҳон ба шодмонӣ нафасӣ наҳашт , мо ро

که جهان به شادمانی نفسی نهشت، ما را

Зада дар шиканҷи миҷмар ба сапанди таъни хомӣ

زده در شکنج مجمر به سپند طعن خامی

Туфи синаи донаи дил , чиқадр буришат , мо ро

تف سینه دانه دل، چقدر برشت، ما را

Ба ҳазор доғи ҳасрат чаҳ кунам чаро насузам ?

به هزار داغ حسرت چه کنم چرا نسوزم؟

Ки паии фатилаи гардун , рагу решаи рашт , мо ро

که پی فتیله گردون، رگ و ریشه رشت، ما را

Чаҳ карам , кадоми миннати зи харобаи ҷаҳонам ?

چه کرم، کدام منت ز خرابه جهانم؟

Ки ба зери сари шабии ҳам , нагузошт хишт , мо ро

که به زیر سر شبی هم، نگذاشت خشت، ما را

Паии ваҳшӣ рамида натавон намӯд муҳкам

پی وحشی رمیده نتوان نمود محکم

зи фироқ дил намонда саркору кишт , мо ро

ز فراغ دل نمانده سرکار و کشت، ما را

Ба раҳ аз дили пари оташи ҳамаи шаб чароғ дорам

به ره از دل پر آتش همه شب چراغ دارم

Ки диҳад насими Кувайт , хабар аз биҳишти мо ро

که دهد نسیم کویت، خبر از بهشت ما را

Ба дар дигар чаҳ пўим ? сару хок бе ниёзӣ

به در دگر چه پویم؟ سر و خاک بی نیازی

Чу муроди дили баромад , з дар кунишат , мо ро

چو مراد دل برآمد، ز در کنشت، ما را

Назар аз ҷамоли дунё на ба зуҳд баста дорам

نظر از جمال دنیا نه به زهد بسته دارم

Ки ба дида май намояд , рухи қҳбаҳи зишт , мо ро

که به دیده می نماید، رخ قحبه زشت، ما را

На ба нахл тавр дорам на ба сидра , илтифотӣ

نه به نخل طور دارم نه به سدره، التفاتی

Ки азин миёнаи деҳқон ба канори кишт , мо ро

که ازین میانه دهقان به کنار کشت، ما را

Набӯд ҳазин аз онам ба зулоли Хизри завқӣ

نبود حزین از آنم به زلال خضر ذوقی

Ки бароти умри боқӣ , ба қадаҳ навишт мо ро

که برات عمر باقی، به قدح نوشت ما را