Гулранг агар хоҳӣ , ин чеҳраи заррин ро

گلرنگ اگر خواهی، این چهره زرین را

Имрӯзи ду боло кун , паймонаи дӯшин ро

امروز دو بالا کن، پیمانه دوشین را

Овехтаи дил ҳар дам дар зулфи ту бо торӣ

آویخته دل هر دم در زلف تو با تاری

Бемор ҳаме хоҳад , гардондани болин ро

بیمار همی خواهد، گرداندن بالین را

Бе боктар аз теғат , мижгони балои ту

بی باکتر از تیغت، مژگان بلای تو

Хӯни рез чаҳ омӯзӣ , ин рахнагар дайнро ?

خون ریز چه آموزی، این رخنه گر دین را؟

Аз тирагии олам , тира нашавад ориф

از تیرگی عالم، تیره نشود عارف

Зангор намебошад , ойӣнаи ҳақи байн ро

زنگار نمی باشد، آیینه حق بین را

Чун гирд биафшонад , аз домани озодӣ

چون گرد بیفشاند، از دامن آزادی

Шӯридагии мағзам , буии гулу насрин ро

شوریدگی مغزم، بوی گل و نسرین را

Созад кафи хӯни худ дар ишқи ҳалол ӯ

سازد کف خون خود در عشق حلال او

Шохи гул агар бинад , он дасти нигорин ро

شاخ گل اگر بیند، آن دست نگارین را

Бо ориф рӯмӣ шуд , ҳам нағмаи ҳазини калакам

با عارف رومی شد، هم نغمه حزین کلکم

эй соқии ҷон пар кун , он соғари нӯшин ро

ای ساقی جان پر کن، آن ساغر نوشین را