зи хуршеди қиёмат гар кунам болини сари худ ро

ز خورشید قیامت گر کنم بالین سر خود را

Насозад мастии ман хушк , домонтар худ ро

نسازد مستی من خشک، دامان تر خود را

Агар ойӣнаи теғам , бурун аз занг ме омад

اگر آیینهٔ تیغم، برون از زنگ می آمد

Ба ин гардани фарозон , менамудем ҷавҳари худ ро

به این گردن فرازان، می نمودم جوهر خود را

Фурӯғи ман дар ин зулмати саро равшан наме гардад

فروغ من در این ظلمت سرا روشن نمی گردد

Ки дар хокистари афлок , дорам ахгари худ ро

که در خاکستر افلاک، دارم اخگر خود را

Зулоли ғайрат аз сарчашмаи ҳайвон буд хуш тар

زلال غیرت از سرچشمهٔ حیوان بود خوش تر

зи хӯни гарми худ сероб кардам ханҷари худ ро

ز خون گرم خود سیراب کردم خنجر خود را

Тани сахтии кашами паҳлавии роҳат барнаме дорад

تن سختی کشم پهلوی راحت برنمی دارد

Шроросо агар аз санги созами бистари худ ро

شرارآسا اگر از سنگ سازم بستر خود را

Дамигар остин аз дида пуршӯр бурдорам

دمی گر آستین از دیده پرشور بردارم

зи ашками киштӣ афлок бозад лангари худ ро

ز اشکم کشتی افلاک بازد لنگر خود را

Китоби ҳафт миллат буд бар тоқи фаромӯшӣ

کتاب هفت ملت بود بر طاق فراموشی

Ман он рўзикаҳи раҳн бода кардам дафтари худ ро

من آن روزیکه رهن باده کردم دفتر خود را

Дили шӯрида аз сайри гулистон тангтар гардад

دل شوریده از سیر گلستان تنگتر گردد

Хушо булбул ки резад дар қафаси бол ва пурхуд ро

خوشا بلبل که ریزد در قفس بال و پرخود را

Дили азгрди кудурат соф кун бо сайқали оҳӣ

دل ازگرد کدورت صاف کن با صیقل آهی

Ки ин ойӣна дорад дар бағал , равшангари худ ро

که این آیینه دارد در بغل، روشنگر خود را

Ҳазин афтодаам аз ишқ дар дарёии хунхорӣ

حزین افتاده ام از عشق در دریای خونخواری

Ки бо чанголи шери маст май хорам сархуд ро

که با چنگال شیر مست می خارم سرخود را