Омад он шамъи шабӣ бар сар ва , сомонами сӯхт

آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوخت

Ҷустам аз ҷои чунон гарм , ки домонами сӯхт

جستم از جای چنان گرم، که دامانم سوخت

Ғнчҳои ғорати айём ба гулшан нагузошт

غنچهای غارت ایام به گلشن نگذاشت

Ғами танҳои мурғони гулистонами сӯхт

غم تنهایی مرغان گلستانم سوخت

Муддатӣ шуд ки зи дашти обила пое нагузашт

مدتی شد که ز دشت آبله پایی نگذشت

Ҷигар аз тишнагии хори биёбонами сӯхт

جگر از تشنگی خار بیابانم سوخت

Ман ки дар савмиъаи срҳлқаҳи дайни доронам

من که در صومعه سرحلقهٔ دین دارانم

Нигаҳи кофари он мғбчаҳи имонами сӯхт

نگه کافر آن مغبچه ایمانم سوخت

Нафаси сӯхта , дар синаи нигаҳдори ҳазин

نفس سوخته، در سینه نگهدار حزین

Ин чаҳ афсона гармаст ки мижгонами сӯхт

این چه افسانهٔ گرم است که مژگانم سوخت