Маро озод месозад зи доми дил тапидан ҳо
مرا آزاد میسازد ز دام دل تپیدنها
Ҷунунгар вусъатӣ бахшад ба саҳроӣ рамидан ҳо
جنون گر وسعتی بخشد به صحرای رمیدنها
Ба хоки афтодаи заъфам , чу нақши пои дарин водӣ
به خاک افتادهٔ ضعفم، چو نقش پا درین وادی
Замингири ғубори хотирам , аз орамидан ҳо
زمینگیر غبار خاطرم، از آرمیدنها
Сеӣ болои ман , то холии афкандаи сети оғӯшам
سهی بالای من، تا خالی افکندهست آغوشم
Дўто гардӣдаам дар зери бор дил кашӣдан ҳо
دوتا گردیدهام در زیر بار دل کشیدنها
Аз он меҳри ҷаҳони орои ниқоб аз рух барафкандан
از آن مهر جهانآرا نقاب از رخ برافکندن
зи мо бетоқатон , чун субҳи пероҳан даридан ҳо
ز ما بیطاقتان، چون صبح پیراهن دریدنها
Рақибонро ба дард худ набинад ҳеҷ нокомӣ
رقیبان را به درد خود نبیند هیچ ناکامی
Чаҳ бо ҷон Зулайхо кард , рашки каф баридан ҳо
چه با جان زلیخا کرد، رشک کف بریدنها
Табу тоби дили мо ташнаи комонро чаҳ май доне ?
تب و تاب دل ما تشنهکامان را چه میدانی؟
Шароб бехуморӣ май кашӣ аз лаб макидан ҳо
شراب بیخماری میکشی از لب مکیدنها
Биё дар дида ,гар дилҷӯеи ин нотавони хоҳӣ
بیا در دیده، گر دلجویی این ناتوان خواهی
Нигаҳро манзили даврии сет то мижгон расӣдан ҳо
نگه را منزل دوریست تا مژگان رسیدنها
Баҳорон бӯдае дар боғ , дайро ҳам тамошо кун
بهاران بودهای در باغ، دی را هم تماشا کن
Аҷаб бар чиданӣ дорад , бисоти айш чидан ҳо
عجب بر چیدنی دارد، بساط عیش چیدنها
Ҳазини охири сари ҳарфӣ ба он ширини забони вокн
حزین آخر سر حرفی به آن شیرین زبان واکن
Чаҳ лиззати бардае аз шаҳди нокомӣ чашедан ҳо
چه لذت بردهای از شهد ناکامی چشیدنها