Дар тинатам аз бас ки рагу реша , вафо дошт

در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت

Хокам чаҳ баҳорон ва чаҳ дай , меҳр гё дошт

خاکم چه بهاران و چه دی، مهر گیا داشت

Дар марги ман он зулф чаро мӯии нжўлид ?

در مرگ من آن زلف چرا موی نژولید؟

Як длшдаҳ аз силсилаи аҳл вафо дошт

یک دلشده از سلسلهٔ اهل وفا داشت

Ғайр аз дили мо каз сари кунин гузаштаи сет

غیر از دل ما کز سر کونین گذشته ست

Ҳар дард ки дидеми сари кӯй даво дошт

هر درد که دیدیم سر کوی دوا داشت

Рӯй сухани ӣнҷо ба ҳарифии сет ки фаҳмад

روی سخن اینجا به حریفی ست که فهمد

Бо ҳар ки нигаҳи арбада Эй дошт , ба мо дошт

با هر که نگه عربده ای داشت، به ما داشت

Ишқи ту расидаи сет ба фарёд вагар на

عشق تو رسیده ست به فریاد وگر نه

Ин ҳавсиларо сабри тнки зарф , куҷо дошт ?

این حوصله را صبر تنک ظرف، کجا داشت؟

Ҳаргиз набӯд ҷуз ба ҳадафи дидаи новак

هرگز نبود جز به هدف دیدهٔ ناوک

Бо мо нигаҳат ҳар ситамӣ дошт ба ҷо дошт

با ما نگهت هر ستمی داشت به جا داشت

Як булъаҷабӣ дидааму ҷой шигифт аст

یک بوالعجبی دیده ام و جای شگفت است

Тлхобаҳи ин чархи сияҳи коса , гадо дошт

تلخابهٔ این چرخ سیه کاسه، گدا داشت

То омадаи з айём нахурда сети фиребӣ

تا آمده ز ایام نخورده ست فریبی

Дили таҷриба Эй дошт , надонам з куҷо дошт ?

دل تجربه ای داشت، ندانم ز کجا داشت؟

Аз кӯии ғами овози ҳазинӣ ки шунидӣ

از کوی غم آواز حزینی که شنیدی

Нолидани дил буд , надонам чаҳ бало дошт ?

نالیدن دل بود، ندانم چه بلا داشت؟