Чун субҳ ба бар , дидаи ман перҳанӣ дошт

چون صبح به بر، دیدهٔ من پیرهنی داشت

Дар пардаи магари ҳасрати нозук баданӣ дошт

در پرده مگر حسرت نازک بدنی داشت

Он файз куҷо рафт каз афшодани зулфаш

آن فیض کجا رفت کز افشاندن زلفش

Ҳар нофаи доғам , ба гиребон хутанӣ дошт ?

هر نافهٔ داغم، به گریبان ختنی داشت؟

Нагузошт ба кори дили сдпораҳ , дурустӣ

نگذاشت به کار دل صدپاره، درستی

Он аҳд ки бо турраи паймон шиканӣ дошт

آن عهد که با طرهٔ پیمان شکنی داشت

Ҳар тор ба роҳӣ равад аз зулфи ҳавосам

هر تار به راهی رود از زلف حواسم

Ҷамъияти аҳбоб , парешон шуданӣ дошт

جمعیت احباب، پریشان شدنی داشت

Дар ҷайби гиребон , гули чокии нФшондм

در جیب گریبان، گل چاکی نفشاندم

То синаам аз ғунчаи пайкон чаманӣ дошт

تا سینه ام از غنچهٔ پیکان چمنی داشت

Чашм аз ғами маҳрӯмии дидор чаҳ ме кард

چشم از غم محرومی دیدار چه می کرد

Гар фурсати як раҳ , мижа бар ҳам задане дошт ?

گر فرصت یک ره، مژه بر هم زدنی داشت؟

Аз заъфи расо , хона нишинем вагар на

از ضعف رسا، خانه نشینیم وگر نه

Девонаи мо ҳар гузарӣ , анҷуманӣ дошт

دیوانهٔ ما هر گذری، انجمنی داشت

Будаш сухан аз ҳасрати оби дами теғат

بودش سخن از حسرت آب دم تیغت

Дар пеши ту он рўзкаҳи захмам даҳанӣ дошт

در پیش تو آن روزکه زخمم دهنی داشت

Аз шавқи ту дили хона ба дӯшаст вагар на

از شوق تو دل خانه به دوش است وگر نه

Дркўии ғам , овораи мо ҳам ватанӣ дошт

درکوی غم، آواره ما هم وطنی داشت

Бекор наёраст кунад дасти марои марг

بیکار نیارست کند دست مرا مرگ

Бастади зи гиребон ва ба чок кафанӣ дошт

بستد ز گریبان و به چاک کفنی داشت

Умрӣаст ҳазин аз ?назарет рафт внгФтӣ

عمریست حزین از نظرت رفت ونگفتی

Даргоҳи санами хонаи мо , брҳмнӣ дошт

درگاه صنم خانهٔ ما، برهمنی داشت