Дар шаби шеб , гаронтар шудаи хобӣ ки марост

در شب شیب، گرانتر شده خوابی که مراست

Шуд ҷавон , ғифлати айёми шабобӣ ки марост

شد جوان، غفلت ایام شبابی که مراست

Носеҳ , афсона чаҳ созад ба тани осонии ман

ناصح، افسانه چه سازد به تن آسانی من

Нашутур аФгор шавад , аз раги хобӣ ки марост

نشتر افگار شود، از رگ خوابی که مراست

Заҳри нокомӣ ҷовид Чехияанд ба лабам

زهر ناکامی جاوید چکاند به لبم

Бо лаби шҳдФрўшони шкробӣ ки марост

با لب شهدفروشان شکرابی که مراست

Узри тақсири ҳамон ба ки кунам хомӯшӣ

عذر تقصیر همان به که کنم خاموشی

Ҳуҷҷати орой суоласт ҷавобӣ ки марост

حجت آرای سوال است جوابی که مراست

Чун шарари сахтии айём маро карда асир

چون شرر سختی ایام مرا کرده اسیر

Дар таҳи санг буд , пои шитобӣ ки марост

در ته سنگ بود، پای شتابی که مراست

Кавсару дӯзахи насяи сети марои нақд чу шамъ

کوثر و دوزخ نسیه ست مرا نقد چو شمع

Аз дилу дида буд , оташу обӣ ки марост

از دل و دیده بود، آتش و آبی که مراست

Хӯн равонаст ҳазин аз раги тори нафасам

خون روان است حزین از رگ تار نفسم

Дорад аз пораи дили рахна , рубобӣ ки марост

دارد از پارهٔ دل رخنه، ربابی که مراست

Айши ширини ман аз дидаи ахтар шӯр аст

عیش شیرین من از دیدهٔ اختر شور است

Ашк талхаст , дарин базми шаробӣ ки марост

اشک تلخ است، درین بزم شرابی که مراست

Эмин аз ковуши даҳрам ки чаҳ хоҳад кардан

ایمن از کاوش دهرم که چه خواهد کردن

Теша боистӣ девори харобӣ ки марост

تیشه بایستی دیوار خرابی که مراست

Ба ҳаваси гардан таслим нтобам аз ишқ

به هوس گردن تسلیم نتابم از عشق

Накашида сети сар аз баҳр , ҳубобӣ ки марост

نکشیده ست سر از بحر، حبابی که مراست

Гарчи лоғари баданам , шери Нитсаатон ман аст

گرچه لاغر بدنم، شیر نیستان من است

Аз туфи ишқ , дили пари табу тобӣ ки марост

از تف عشق، دل پر تب و تابی که مراست

Гарданами каҷ ба таманноӣ май аз ток нашуд

گردنم کج به تمنای می از تاک نشد

Ҷуз таровида дил нест , шаробӣ ки марост

جز تراویدهٔ دل نیست، شرابی که مراست

Ба таровати зи лаб хушк таровад суханам

به طراوت ز لب خشک تراود سخنم

Ташна сероб барояд зи саробӣ ки марост

تشنه سیراب برآید ز سرابی که مراست

Маънӣ аз лафзи тнк моя нагардад розӣ

معنی از لفظ تنک مایه نگردد راضی

То наҷунбад қалами рости ҳисобӣ ки марост

تا نجنبد قلم راست حسابی که مراست

Пунбаи ақлгар аз гӯши барории шинавӣ

پنبهٔ عقل گر از گوش برآری شنوی

Шӯри маҷнӯни зи дили хонаи харобӣ ки марост

شور مجنون ز دل خانه خرابی که مراست

Рақсади афлок ба бонги дили сӣ пораи ман

رقصد افلاک به بانگ دل سی پارهٔ من

Носихи ҳукм збўраст китобӣ ки марост

ناسخ حکم زبور است کتابی که مراست

Фикрати онҷо ки савораст , пиёдаи сети сипеҳр

فکرت آنجا که سوار است، پیاده ست سپهر

Нарасад дасти маи нав ба рикобӣ ки марост

نرسد دست مه نو به رکابی که مراست

Ҳрзи осӯдагӣ аз шӯр ҷунун дорад ақл

حرز آسودگی از شور جنون دارد عقل

Шаҳр обод шуд аз ҳоли харобӣ ки марост

شهر آباد شد از حال خرابی که مراست

Айби ман гар набӯд сӯхтагӣ , май бояд

عیب من گر نبود سوختگی، می باید

Лаб май нӯши туро лухти кабобӣ ки марост

لب می نوش تو را لخت کبابی که مراست

Хӯн равонаст ҳазин аз раги тори нафасам

خون روان است حزین از رگ تار نفسم

Дорад аз пораи дили рахна , рубобӣ ки марост

دارد از پارهٔ دل رخنه، ربابی که مراست