Илоҳӣ ба қурбони сргштгонт

الهی به قربان سرگشتگانت

Серуми хоки пои хроботёнт

سرم خاک پای خراباتیانت

Дили ғчаҳи танг аз лаби лолаи рангат

دل غچه تنگ از لب لاله رنگت

Гул , оташ ба ҷони аи изои рухи арғавонат

گل، آتش به جان ا ازا رخ ارغوانت

Қазои теғӣ аз ғамзаи ҷони шикорат

قضا تیغی از غمزهٔ جان شکارت

Қадари тирӣ аз абрӯии шхи камонат

قدر تیری از ابروی شخ کمانت

Ҷабини ҷаҳон бар замини ниёзат

جبین جهان بر زمین نیازت

Сари сарварони хоки сарви равонат

سر سروران خاک سرو روانت

Ба ҳам бар задам бе ту дайру ҳарам ро

به هم بر زدم بی تو دیر و حرم را

Надонам куҷое ки ҷӯям нишонат

ندانم کجایی که جویم نشانت

зи сргштгонт , замини нақши пое

ز سرگشتگانت، زمین نقش پایی

Фалаки гирди вомондаи корвонат

فلک گرد واماندهٔ کاروانت

Шаб қадар бошад дили ошиқон ро

شب قدر باشد دل عاشقان را

Саводи сари зулф анбар фишонат

سواد سر زلف عنبر فشانت

Хурӯш аз ниҳоди ҳазорон برارد

خروش از نهاد هزاران برآرد

Хурӯшӣ ки хезади зи зоғи камонат

خروشی که خیزد ز زاغ کمانت

Агар бода набӯд , бидиҳ шуълаи соқӣ

اگر باده نبود، بده شعله ساقی

Чаро нест пурвои лаби ташнагонат ?

چرا نیست پروای لب تشنگانت؟

Ба барги гулӣ , шодгрдони дилам ро

به برگ گلی، شادگردان دلم را

Манам андалеби куҳани ошёнат

منم عندلیب کهن آشیانت

Ба рози фақирони шаби зиндаи дорат

به راز فقیران شب زنده دارت

Ба сӯзи вгдози дили ошиқонат

به سوز وگداز دل عاشقانت

Ба ҷони ҳабибат , ба сари халилат

به جان حبیبت، به سرّ خلیلت

Ба ҷоҳи Шуайбат , ба ъзи шубонат

به جاه شعیبت، به عز شبانت

Ба зуннори бандон , ба тасбеҳ хонон

به زنّار بندان، به تسبیح خوانان

Ба ойини рҳбон , ба дайри Муғонат

به آیین رهبان، به دیر مغانت

Ки бар лаб чашонӣ ҳазинро ба мастӣ

که بر لب چشانی حزین را به مستی

Яке ршҳаҳ аз ҷоми дардии кшонт

یکی رشحه از جام دردی کشانت