Озодии мо аз ғами кунин карон дошт

آزادی ما از غم کونین کران داشت

Мастии зи сбкбории мо ратл гарон дошт

مستی ز سبکباری ما رطل گران داشت

Расвои азал дар ғами ишқи ту чу субҳам

رسوای ازل در غم عشق تو چو صبحم

Ин чок ба сад бахя наёрем , ниҳон дошт

این چاک به صد بخیه نیاریم، نهان داشت

Дар парда ба тири нигаҳами хстӣ ва пайдост

در پرده به تیر نگهم خستی و پیداست

Ҳар пораи ин дил , зи хаданги ту нишон дошт

هر پارهٔ این دل، ز خدنگ تو نشان داشت

Зоҳиди ту чаҳ доне ? зи ҳарифон Муғон пресс

زاهد تو چه دانی؟ ز حریفان مغان پرس

Файзӣ ки шаби ҷумъау рӯз рамазон дошт

فیضی که شب جمعه و روز رمضان داشت

Зини гӯшаи зиндон ба чаҳ тадбири броиим ?

زین گوشه زندان به چه تدبیر برآییم؟

Дил шуд ба диёри худ ва моро ба змон дошт

دل شد به دیار خود و ما را به ضمان داشت

Аз ҷоми ҷам , афсонаи мснҷид ки мо ро

از جام جم، افسانه مسنجید که ما را

Ҳркосаҳ ки ғам дод , шаробӣ ба аз он дошт

هرکاسه که غم داد، شرابی به از آن داشت

Афсурдаи ҳазин , аз чаҳ кашии пой ба доман

افسرده حزین ، از چه کشی پای به دامن

Дар роҳи харобот чаҳ дидӣ ки зиён дошт ?

در راه خرابات چه دیدی که زیان داشت؟