Доғӣ ки зи шӯробаи ашкам намакин аст

داغی که ز شورابهٔ اشکم نمکین است

Сад маҳшари шўридгиши зер нигин аст

صد محشر شوریدگیش زیر نگین است

Ин лухти ҷигар аз таҳ дандон нагузорам

این لخت جگر از ته دندان نگذارم

Чун қисматам аз моидаи ишқ ҳамин аст

چون قسمتم از مائدهٔ عشق همین است

Лавҳи ҳунари хеши хӯн мижа шастем

لوح هنر خویش خون مژه شستیم

Дигари фалаки сифла чаро бар сар кинаст ?

دیگر فلک سفله چرا بر سر کین است؟

Он дил ки ба тақвоу вараъи шайхи ҳарам буд

آن دل که به تقوا و ورع شیخ حرم بود

Дар даври нигоҳи ту , санам хона нишин аст

در دور نگاه تو، صنم خانه نشین است

эй ғолияи сои турра , куҷои ёд миннат ҳаст ?

ای غالیه سا طرّه، کجا یاد منت هست؟

Аз длшдгони ту яке нофа чин аст

از دلشدگان تو یکی نافهٔ چین است

Чун нақш қадам шуд ду ҷаҳон хок нишинаш

چون نقش قدم شد دو جهان خاک نشینش

Он гавҳари икдонаҳ ки дар хона зин аст

آن گوهر یکدانه که در خانهٔ زین است

Умрам ба фусуни рафта ва он оҳӯии ваҳшӣ

عمرم به فسون رفته و آن آهوی وحشی

Осон нашавад ром касе мушкилам ин аст

آسان نشود رام کسی مشکلم این است

Бар шамъи муҳаббат шудаи сарсар , дами сардаш

بر شمع محبت شده صرصر، دم سردش

Он воъизи афсурдаи нафаси душман дайн аст

آن واعظ افسرده نفس دشمن دین است

Фардо чаҳ буд ҳол чу карт ба худ уфтад ?

فردا چه بود حال چو کارت به خود افتد؟

Бори ту ду рӯзии сет ки бар дӯш замин аст

بار تو دو روزی ست که بر دوش زمین است

Дилҳо чу садафи бастаи миёни доигиш ро

دلها چو صدف بسته میان دایگیش را

Абри қаламами ҳомила дар смин аст

ابر قلمم حاملهٔ درّ ثمین است

эй дил ба фусуни сози нигоҳаши Марв аз ҷой

ای دل به فسون ساز نگاهش مرو از جای

Чун ғамзаи хунхори балое ба камӣн аст

چون غمزهٔ خونخوار بلایی به کمین است

Дар боғ на булбул ба хурӯшаст ва на қамарӣ

در باغ نه بلبل به خروش است و نه قمری

Гӯши ҳамаи имрӯз ба фарёд ҳазин аст

گوش همه امروز به فریاد حزین است