Ғубори кулуфти айём , ошно нагузошт

غبار کلفت ایام، آشنا نگذاشت

Миёни оинау акси ман сафо нагузошт

میان آینه و عکس من صفا نگذاشت

Хаёли ҷилваи нозаш , баҳона ме талабед

خیال جلوه نازش، بهانه می طلبید

Ба синаи шишаи дилро шикаст ва по нагузошт

به سینه شیشهٔ دل را شکست و پا نگذاشت

Ту омадӣ ва ман аз хеш мунфаил мондам

تو آمدی و من از خویش منفعل ماندم

Нисори роҳи ту ҷони доштам , ҳаё нагузошт

نثار راه تو جان داشتم، حیا نگذاشت

Ҳалоки гӯшаи домон бе ниёзии ту

هلاک گوشهٔ دامان بی نیازی تو

Ба шамъи куштаи ман миннат сабо нагузошт

به شمع کشتهٔ من منت صبا نگذاشت

Киришмаи ним нигаҳ карда буд бо мардум

کرشمه نیم نگه کرده بود با مردم

Муруввати дили бегона ошно нагузошт

مروّت دل بیگانه آشنا نگذاشت

Шабонаи шукри туро дошт зери лаби нафасам

شبانه شکر تو را داشت زیر لب نفسم

Ба ҳайратам ки чаро чашми серума со нагузошт

به حیرتم که چرا چشم سرمه سا نگذاشت

Ҳазин аз он саги кӯ , то ба ҳашари мамнӯнам

حزین از آن سگ کو، تا به حشر ممنونم

Ки устихони марои зула ҳумо нагузошт

که استخوان مرا زلّهٔ هما نگذاشت