Хуши онкӣ , дилам дар шикани зулфи ту ҷо дошт

خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت

Бахти сияҳам , хосияти бол ҳумо дошт

بخت سیهم، خاصیت بال هما داشت

Гар ишқи надодӣ ба ғамаши нақди ду олам

گر عشق ندادی به غمش نقد دو عالم

Дар Мисри вафо , Юсуфи моро ки баҳо дошт ?

در مصر وفا، یوسف ما را که بها داشت؟

Май рбхт ба бар , трҳءи оҳам , ҳамаи сунбул

می ربخت به بر، طرّهء آهم، همه سنبل

Дили бас ки ҳавои сари он зулфи ду то дошт

دل بس که هوای سر آن زلف دو تا داشت

Аз ранги ту саҳрои варақи лола ба хӯни шаст

از رنگ تو صحرا ورق لاله به خون شست

Вази буии ту , гули хирқаи сдпораҳ қабо дошт

وز بوی تو،گل خرقهٔ صدپاره قبا داشت

Ҷузи гавҳари меҳри ту дарин ҳафт садаф нест

جز گوهر مهر تو درین هفت صدف نیست

Маро хами абрӯии ту ангушт намо дошт

مه را خم ابروی تو انگشت نما داشت

Дар ҷайби чамани сунбул ва дар дашти хутани машк

در جیب چمن سنبل و در دشت ختن مشک

Дар ҳар тарафии зулфи ту сад ғолиҳсо дошт

در هر طرفی زلف تو صد غالیهسا داشت

Саҳар аз нигаҳ , аз ғамзаи фусун , ишваи зи найранг

سِحر از نگه، از غمزه فسون، عشوه ز نیرنگ

Чашми ту чаҳ гӯйем ки дар парда чҳо дошт ?

چشم تو چه گوییم که در پرده چها داشت؟

Хиҷлати нигаҳами сӯхт ки бепарда даромад

خجلت نگهم سوخت که بی پرده درآمد

Ҳасанӣ ки ниқобаши ду ҷаҳон рӯй намо дошт

حسنی که نقابش دو جهان روی نما داشت

То сӯхти марои ёр , шуд афсурдаи бисоташ

تا سوخت مرا یار، شد افسرده بساطش

Оташкадаи шамъ , ба парвона сафо дошт

آتشکدهٔ شمع، به پروانه صفا داشت

намерафт чу шамъаш , зи гиребон ба сари оташ

می رفت چو شمعش، ز گریبان به سر آتش

Тирати магари имшаби сари дилҷӯе мо дошт

تیرت مگر امشب سر دلجویی ما داشت

Аз хона занҷир намехост садое

از خانهٔ زنجیر نمی خاست صدایی

Ин силсиларо шӯри ҳазини ту ба по дошт

این سلسله را شور حزین تو به پا داشت