Афсари шоҳии мо , бесару сомонии мо

افسر شاهی ما، بی سر و سامانی ما

Гӯшаи хотири мо , малики сулаймонии мо

گوشهٔ خاطر ما، ملک سلیمانی ما

Бас ки судем ба роҳи ту ҷабинро чу садаф

بس که سودیم به راه تو جبین را چو صدف

Устихонии сет ба ҷои монда , зи пешонии мо

استخوانی ست به جا مانده، ز پیشانی ما

Хубаш то гум накунӣ , роҳ ба ҷое набарӣ

خوبش تا گم نکنی، راه به جایی نبری

Хизр роҳаст дарин бодия , ҳайронии мо

خضر راه است درین بادیه، حیرانی ما

Хатари ақли фурӯмоя , фузун аз ҷаҳл аст

خطر عقل فرومایه، فزون از جهل است

Вой бар дониши мо , оҳи зи нодонии мо

وای بر دانش ما، آه ز نادانی ما

Чаҳ ғам аз сайли ҳаводис , дил дарё дорад ?

چه غم از سیل حوادث، دل دریا دارد؟

Ёд соҳил накунад , киштии тӯфонии мо

یاد ساحل نکند، کشتی طوفانی ما

Хори ин бодияро бардаи зи кафи гироӣ

خار این بادیه را برده ز کف گیرایی

То гиребони ҳавас бар зада , домонеи мо

تا گریبان هوس بر زده، دامانی ما

Карда аз дарди серум , гӯшаи азлати фориғ

کرده از درد سرم، گوشه عزلت فارغ

Хоки кошонаи мо сандали пешонии мо

خاک کاشانهٔ ما صندل پیشانی ما

Шӯри сайлоб , ба мо хона ба дуашон чаҳ кунад ?

شور سیلاب، به ما خانه به دوشان چه کند؟

Сайл ашкаст ки дорад , сари вайронии мо

سیل اشک است که دارد، سر ویرانی ما

Сад ҳазорон бути андеша , ба дили ҷилва гар аст

صد هزاران بت اندیشه، به دل جلوه گر است

Кӯи брҳмн ки бихандад ба мусулмонии мо ?

کو برهمن که بخندد به مسلمانی ما؟

намекунад дидаи зарроти ҷаҳонро равшан

می کند دیدهٔ ذرات جهان را روشن

Накҳати перҳани Юсуфи канъонии мо

نکهت پیرهن یوسف کنعانی ما

Ҳаст дар гӯши хаёли ҳамаи шамшоди қадон

هست در گوش خیال همه شمشاد قدان

Ҳалқаи бандагии сарви гулистонии мо

حلقهٔ بندگی سرو گلستانی ما

Ғами ҳиҷрони ту мустағриқ васлам дорад

غم هجران تو مستغرق وصلم دارد

Ғунчаи бандагии сарви гулистонии мо

غنچهٔ بندگی سرو گلستانی ما

Ашк доим будам бар сари мижгон яъне

اشک دایم بودم بر سر مژگان یعنی

Ҳасрати тир ту дорад , дили пайконеи мо

حسرت تیر تو دارد، دل پیکانی ما

Ба лаб аз ғунчаи ҳазин , меҳр хамӯшӣ зада анд

به لب از غنچه حزین ، مهر خموشی زده اند

Андалебони ҳама дар фасли ғазали хуонеи мо

عندلیبان همه در فصل غزل خوانی ما