Гирад шарори ибрат , аз бе Бақои мо

گیرد شرار عبرت، از بی بقایی ما

Барқ остин фишонд , бар худнамоеи мо

برق آستین فشاند، بر خودنمایی ما

эй аҷз ҳимматӣ кун , то бол ва пар бирезем

ای عجز همّتی کن، تا بال و پر بریزیم

Сайёд мо надорад , фикри раҳои мо

صیاد ما ندارد، فکر رهایی ما

То буд нолае буд , чун не дар устихонам

تا بود ناله ای بود، چون نی در استخوانم

Имрӯз тоза набӯд , дарди ошнои мо

امروز تازه نبود، درد آشنایی ما

Ҳар чанд моу шабнам , аз пои Фтодгоним

هر چند ما و شبنم، از پا فتادگانیم

Дорад суроғ ҷое , бедасту поеи мо

دارد سراغ جایی، بی دست و پایی ما

Аз хӯн мо накардӣ , сурхи он кафи нигорин

از خون ما نکردی، سرخ آن کف نگارین

Гирад магари рикобат , ашки ҳиноеи мо

گیرد مگر رکابت، اشک حنایی ما

Мо ва ту дар ҳақиқат , чун оташ ва сапандем

ما و تو در حقیقت، چون آتش و سپندیم

эй ишқ аз ту ояд , мушкили гушойии мо

ای عشق از تو آید، مشکل گشایی ما

Лаб ҳарза на?ил мешуд , аз орзӯ гузаштем

لب هرزه نال می شد، از آرزو گذشتیم

Шарманда дуо нест , бе муддаоеи мо

شرمنده دعا نیست، بی مدعایی ما

эй брҳмни надорӣ , дар пеши мо виқорӣ

ای برهمن نداری، در پیش ما وقاری

Бартар нишинад азкФр , зуҳди риёеи мо

برتر نشیند ازکفر، زهد ریایی ما

Ғайрат агар намешуд , меҳри лаби сапандам

غیرت اگر نمی شد، مهر لب سپندم

Май сӯхти олимиро , оташи навоеи мо

می سوخت عالمی را، آتش نوایی ما

Гар дайру каъбаи додем , даргоҳ ишқ дорем

گر دیر و کعبه دادیم، درگاه عشق داریم

Ин остон наранҷад , аз ҷабҳаи соеи мо

این آستان نرنجد، از جبهه سایی ما

Карда сет дар ҷавонӣ , иқболи пасти перам

کرده ست در جوانی، اقبال پست پیرم

Шуд ҳалқаи сози қомат , кӯтаҳи Асоеи мо

شد حلقه ساز قامت، کوته عصایی ما

Ҷонои хабари надорӣ , аз хастаи ҳазинат

جانا خبر نداری، از خسته حزینت

Дод аз ҷароҳати дил , оҳ аз ҷудои мо

داد از جراحت دل، آه از جدایی ما