Аз чораи оҷизами мижаи ашкбор ро

از چاره عاجزم مژه اشکبار را

Сокин чаҳ сон кунам ? раги абри баҳор ро

ساکن چه سان کنم؟ رگ ابر بهار را

Натавон ситурдан аз дил хӯн гашта доғи ишқ

نتوان ستردن از دل خون گشته داغ عشق

Нохун абас мазан , ҷигари лолаи зор ро

ناخن عبث مزن، جگر لاله زار را

Доими шимурда аз дили равшани замири хеш

دایم شمرده از دل روشن ضمیر خویش

Чун субҳ май кашами нафас беғубор ро

چون صبح می کشم نفس بی غبار را

Дил дар кафан , зи шухии мижгони кофарӣ

دل در کفن، ز شوخی مژگان کافری

Оварда дар тапиш , раги санги мазор ро

آورده در تَپش، رگ سنگ مزار را

То тан ба ҷост , ҷавҳари ҷонро сафои мҷўӣ

تا تن به جاست، جوهر جان را صفا مجوی

Ойӣна дар ғубор буд , Зангбор ро

آیینه در غبار بود، زنگبار را

Рӯзӣ ки шуд хумори ғамати қисмати ҳазин

روزی که شد خمار غمت قسمت حزین

Чашми ту баради мастии дунболаи дор ро

چشم تو برد مستی دنباله دار را