Хубон ба раҳи меҳру вафо по нагузоранд

خوبان به ره مهر و وفا پا نگذارند

То ҳасрати олам ба дил мо нагузоранд

تا حسرت عالم به دل ما نگذارند

Ин расм , ғарибаст ки дар хилвати дидор

این رسم، غریب است که در خلوت دیدار

Бепарда даройанд ва тамошо нагузоранд

بی پرده درآیند و تماشا نگذارند

Ҳаргиз накунад гул , чаман бесару поён

هرگز نکند گل، چمن بی سر و پایان

То бар сари хор , обила ӣ по нагузоранд

تا بر سر خار، آبله ی پا نگذارند

Улфат ҳавасам нест ба дилҳои чамани сайр

الفت هوسم نیست به دلهای چمن سیر

Тарсам ки маро бо ғами худ во нагузоранд

ترسم که مرا با غم خود وا نگذارند

Мисатон чаҳ харобанд ки хуноби дилам ро

مستان چه خرابند که خوناب دلم را

Дар ҷом наризанд ва ба мино нагузоранд

در جام نریزند و به مینا نگذارند

Ҳаргиз назанад хаймаи бурун , оҳи ман аз дил

هرگز نزند خیمه برون، آه من از دل

Вусъати талабони доман саҳро нагузоранд

وسعت طلبان دامن صحرا نگذارند

Аз қофилаи ашки сабк хизтрӣ нест

از قافلهٔ اشک سبک خیزتری نیست

Ин гарми равон , бор ба дилҳо нагузоранд

این گرم روان، بار به دلها نگذارند

Аз пои дил хеш бикаш хори алойиқ

از پای دل خویش بکش خار علایق

Роҳии сет ки сӯзан ба масеҳо нагузоранд

راهی ست که سوزن به مسیحا نگذارند

Даврии сет ки хӯн бо дили кас гарм наҷӯшад

دوری ست که خون با دل کس گرم نجوشد

Шаҳрии сет ки девона ба ғавғо нагузоранд

شهری ست که دیوانه به غوغا نگذارند

Нагузошт фалак дар кафи ихвони ғаюраш

نگذاشت فلک در کف اخوان غیورش

То домани Юсуф ба Зулайхо нагузоранд

تا دامن یوسف به زلیخا نگذارند

Зоҳид , кам худ гӯ , ба ҳарифон чу нишастӣ

زاهد، کم خود گو، به حریفان چو نشستی

Бигзор ки бо хеши туро во нагузоранд

بگذار که با خویش تو را وا نگذارند

Рифъати талабонро нарасад даст ба ҷое

رفعت طلبان را نرسد دست به جایی

То по ба сари давлат дунё нагузоранд

تا پا به سر دولت دنیا نگذارند

Умеди ҳазини инки дарин аҳд , накӯён

امّید حزین اینکه درین عهد، نکویان

Кори дили имрӯз , ба фардо нагузоранд .

کار دل امروز، به فردا نگذارند.