Дилам ки шоҳиди умед , дар канор надид

دلم که شاهد امّید، در کنار ندید

Ҷабини субҳи шаби тор интизор надид

جبین صبح شب تار انتظار ندید

Дар офтоби қиёмат ба сар чигуна барад

در آفتاب قیامت به سر چگونه برد

Касе ки сояи он сарв пойдор надид ?

کسی که سایهٔ آن سرو پایدار ندید؟

Дилам ки буии гулаш бар димоғ буд гарон

دلم که بوی گلش بر دماغ بود گران

Чаҳ фитнаҳо ки дар он зулф тобдор надид

چه فتنه ها که در آن زلف تابدار ندید

Шимурда зад нафаси хуи ҳарки дар олам

شمرده زد نفس خو هرکه در عالم

Чу субҳ , оинаи хотираш ғубор надид

چو صبح، آینهٔ خاطرش غبار ندید

Ҳазин , ба булбули овораи зошён раҳм аст

حزین ، به بلبل آواره زآشیان رحم است

Ки дар хазони з чаман рафт ва навбаҳор надид

که در خزان ز چمن رفت و نوبهار ندید