Баҳор шуд ки чамани ҷом арғавон гирад

بهار شد که چمن جام ارغوان گیرد

зи ҷӯши сабзаи замини ранг осмон гирад

ز جوش سبزه زمین رنگ آسمان گیرد

Ба тарафи боғи бисот зумуррадӣ фикананд

به طرف باغ بساط زمردی فکنند

зи лолаи брҳмни хок , тилсон гирад

ز لاله برهمن خاک، طیلسان گیرد

Ба дӯш наУмия дебоӣ баҳманӣ фикананд

به دوش نامیه دیبای بهمنی فکنند

зи ғунчаи тораки шох , афсар каён гирад

ز غنچه تارک شاخ، افسر کیان گیرد

Сабои зи ҷайби самани буии перҳани орад

صبا ز جیب سمن بوی پیرهن آرد

Нишони накҳати гул , гирд корвон гирад

نشان نکهت گل، گرد کاروان گیرد

Чу офтоб занад хаймаи лола дар ҳомӯн

چو آفتاب زند خیمه لاله در هامون

Саҳоб бар сари кҳсор соябон гирад

سحاب بر سر کهسار سایبان گیرد

Мғнӣ , аз дами гармат тронҳоӣ хоҳам

مغنی، از دم گرمت ترانهای خواهم

Ки оташам ба Нитсаатон устихон гирад

که آتشم به نیستان استخوان گیرد

Куҷо равост дарин фасли ғами здо , дил ро

کجا رواست درین فصل غم زدا، دل را

Ғубори кулуфти айём дар миён гирад ?

غبار کلفت ایام در میان گیرد؟

Магари аноят соқӣ кунад сбкдстӣ

مگر عنایت ساقی کند سبکدستی

Пиёла , кини ман аз давр осмон гирад

پیاله، کین من از دور آسمان گیرد

Сеӣ қадони чамани ҷилваҳои ноз кунанд

سهی قدان چمن جلوه های ناز کنند

Ниҳоли рақс ба гулбонг булбулон гирад

نهال رقص به گلبانگ بلبلان گیرد

Шавад ба лхлхаҳи сое , насими наврӯзӣ

شود به لخلخه سایی، نسیم نوروزی

Машоми олами афсурдаи буи ҷон гирад

مشام عالم افسرده بوی جان گیرد

Ба ман ситезаи чархи куҳан на расм навай сет

به من ستیزهٔ چرخ کهن نه رسم نوی ست

Ки шоҳбози фалак , сайд нотавон гирад

که شاهباز فلک، صید ناتوان گیرد

Нишот , ғошияи дори сабк рӯй сети ҳазин

نشاط، غاشیه دار سبک روی ست حزین

Ки чун насими сабои роҳ гулистон гирад

که چون نسیم صبا راه گلستان گیرد