Барқ бигурехт нафаси сӯхта , аз кишвари мо

برق بگریخت نفس سوخته، از کشور ما

Шуълаи гардии сет ки бархест зи хокистари мо

شعله گردی ست که برخاست ز خاکستر ما

Кист каз шуълаи хуршед , براردи шабнам ?

کیست کز شعلهٔ خورشید، برآرد شبنم؟

Дил ба афсона , ҷудо кӣ шавад аз дилбари мо ?

دل به افسانه، جدا کی شود از دلبر ما؟

Лаб агар боз кунӣ , чеҳра агар бинмое

لب اگر باز کنی، چهره اگر بنمایی

Гул кунад ҷинати мо , мавҷ занад кавсари мо

گل کند جنّت ما، موج زند کوثر ما

Ин ки дар домани саҳрои ҷунун май бинӣ

این که در دامن صحرای جنون می بینی

Лола набӯд , ки гул андохта , чашмтар мо

لاله نبود، که گل انداخته، چشم تر ما

Зиндагии бахш буд мурдаи дилонро чун субҳ

زندگی بخش بود مرده دلان را چون صبح

Магзар аз файзи сафои дами ҷонпарвар мо

مگذر از فیض صفای دم جان پرور ما

Гиря сокин накунад оташи моро дар ишқ

گریه ساکن نکند آتش ما را در عشق

Шуълаи як найзаи гузаштаи сет чу шамъ аз сари мо

شعله یک نیزه گذشته ست چو شمع از سر ما

Бода аз пардаи шаб , соқии мо соф кунад

باده از پردهٔ شب، ساقی ما صاف کند

Шафақи субҳ буд дарди таҳи соғари мо

شفق صبح بود دُرد تَهِ ساغر ما

Ин сиёҳӣ ба сари мо , на з доғаст ҳазин

این سیاهی به سر ما، نه ز داغ است حزین

Партав андохта бар тораки мо , ахтари мо

پرتو انداخته بر تارک ما، اختر ما