Ба хомӯшии сафири ошноӣ метавонам зад

به خاموشی صفیر آشنایی می توانم زد

Чу не аз доғҳои худ навое метавонам зад

چو نی از داغهای خود نوایی می توانم زد

Ҳамин ман мондаам имрӯз танҳо аз дили аФгорон

همین من مانده ام امروز تنها از دل افگاران

Ки пеши дӯстони ҳарфи вафое метавонам зад

که پیش دوستان حرف وفایی می توانم زد

Наво санҷ хамӯшӣ кист ғайр аз ман дарин гулшан ?

نوا سنج خموشی کیست غیر از من درین گلشن؟

Ки ҳарфӣ бо нигоҳи серумаи сое метавонам зад

که حرفی با نگاه سرمه سایی می توانم زد

Агар дастам буд кӯтоҳ аммо ҳимматӣ дорам

اگر دستم بود کوتاه اما همّتی دارم

Ки бар нақди ду олами пушти пое метавонам зад

که بر نقد دو عالم پشت پایی می توانم زد

Абаси хӯни ҷигар зойеъ кунӣ эй чашм бе парво

عبث خون جگر ضایع کنی ای چشم بی پروا

Азин май соғари мрдозмоиӣ метавонам зад

ازین می ساغر مردآزمایی می توانم زد

Чунон оҷизи ним каз ҳоли ман ғофил шавад нозат

چنان عاجز نیم کز حال من غافل شود نازت

Ба хӯни хеши ҳам ман дасту пое метавонам зад

به خون خویش هم من دست و پایی می توانم زد

Дилам бо ҳалқа мотам нишинон улфатӣ дорад

دلم با حلقهٔ ماتم نشینان الفتی دارد

Ҳануз эй гиряи нокон ,ҳоиҳоӣ метавонам зад

هنوز ای گریه ناکان، های هایی می توانم زد

Наёрам чун ҷараси бардошт аз дӯш касе борӣ

نیارم چون جرس برداشت از دوش کسی باری

Ҳамин гум карда роҳонро , салое метавонам зад

همین گم کرده راهان را، صلایی می توانم زد

Ним бегона зон гул , хорхорӣ дар ҷигар дорам

نیم بیگانه زان گل، خارخاری در جگر دارم

Чу булбули нолаи дарди ошноӣ метавонам зад

چو بلبل نالهٔ درد آشنایی می توانم زد

Ҳазин аз худнаме гӯям сухан , гӯшӣ ба ҳарфам кун

حزین از خودنمی گویم سخن، گوشی به حرفم کن

Ним ман , аз дами ноеи навое метавонам зад

نیم من، از دم نایی نوایی می توانم زد