Тӯҳмати барқи таҷаллии сет ки бар тавр заданд

تهمت برق تجلی ست که بر طور زدند

Оташ аз ҷилваи маро бар дил пуршӯр заданд

آتش از جلوه مرا بر دل پرشور زدند

Ишқӣ аз нав ба кафи хоки ман афкандаи бисот

عشقی از نو به کف خاک من افکنده بساط

Бози харгоҳи сулаймон , ба дил мӯр заданд

باز خرگاه سلیمان، به دل مور زدند

намешавад аз нафасам , захми ҷигарҳо тоза

می شود از نفسم، زخم جگرها تازه

Аз намакдони қиёмат , ба дилам шӯр заданд

از نمکدان قیامت، به دلم شور زدند

Бахти он бе хабарони шод ки дар дори фано

بخت آن بی خبران شاد که در دار فنا

Бодаи бихўдӣ аз соғар Мансур заданд

باده بیخودی از ساغر منصور زدند

намечакад хӯни ду сад шикваи зи тори нафасам

می چکد خون دو صد شکوه ز تار نفسم

Нашутур захмаи маро бар раг тнбўр заданд

نشتر زخمه مرا بر رگ طنبور زدند

Бодаи хунобау бтхонаҳ буд соғари ишқ

باده خونابه و بتخانه بود ساغر عشق

Турфаи оташкадае бар лаб махмур заданд

طرفه آتشکده ای بر لب مخمور زدند

Базм ишқаст ҳазин , аз ки хабар май ҷӯӣ ?

بزم عشق است حزین ، از که خبر می جویی؟

Ҷоми беҳӯшӣ аз он наргис махмур заданд

جام بیهوشی از آن نرگس مخمور زدند