Базм васласту ғами ҳиҷр ҳамонаст ки буд

بزم وصل است و غم هجر همان است که بود

Дили пар аз ҳасрати дидор , чунонаст ки буд

دل پر از حسرت دیدار، چنان است که بود

Накҳати васл чаҳ ҳосил ки чамани пирошд ?

نکهت وصل چه حاصل که چمن پیراشد؟

Бар рух коҳем он ранг хазонаст ки буд

بر رخ کاهیم آن رنگ خزان است که بود

Чаҳ хумории сет ки аз хӯни ду олам нишкаст ?

چه خماری ست که از خون دو عالم نشکست؟

Чашми махмури ҳамон душман ҷонаст ки буд

چشم مخمور همان دشمن جان است که بود

Сбҳаҳ дар гардани ман маслиҳат вақт фиканд

سبحه در گردن من مصلحت وقت فکند

Вар на зуннори ман он мӯӣ миёнаст ки буд

ور نه زنار من آن موی میان است که بود

Оташи ишқ ҳамонаст вале аз чаҳ сабаб

آتش عشق همان است ولی از چه سبب

Гармии доғи ту бо дил на чунонаст ки буд ?

گرمی داغ تو با دل نه چنان است که بود؟

Лаби фурӯи басти не аз нола , нафаси сӯхти сапанд

لب فرو بست نی از ناله، نفس سوخت سپند

Дил бе тоби ҳамон гарм фиғонаст ки буд

دل بی تاب همان گرم فغان است که بود

Лиззатӣ нест ба аз рақс ба хӯн ғалтидан

لذّتی نیست به از رقصِ به خون غلتیدن

Ҳамчунон бсмли мо , бол фишонаст ки буд

همچنان بسمل ما، بال فشان است که بود

Ишқ агар зеб диҳад тахти сулаймонӣ ро

عشق اگر زیب دهد تخت سلیمانی را

Хотами малик ба он ном ва нишонаст ки буд

خاتم ملک به آن نام و نشان است که بود

Лабат акнӯн ба фусун май барад аз хеши маро

لبت اکنون به فسون می برد از خویش مرا

Варна ин бода ба ком дгаронаст ки буд

ورنه این باده به کام دگران است که بود

Ҳайрат аз ҳиҷр ту нагузошт хабардор шавам

حیرت از هجر تو نگذاشت خبردار شوم

Ҳамчунон дида ба рӯят нигаронаст ки буд

همچنان دیده به رویت نگران است که بود

Ҳарфӣ аз сӯзи дили аввал ба лаб оварда ҳазин

حرفی از سوز دل اول به لب آورده حزین

Як сухани шамъи сифати вирд забонаст ки буд

یک سخن شمع صفت ورد زبان است که بود