Ёди он замон ки бодаи ъушрат ба ком буд

یاد آن زمان که بادهٔ عشرت به کام بود

Даврӣ ки хуши гузашт ба мо , даври ҷом буд

دوری که خوش گذشت به ما، دور جام بود

Соқии зи худ шудем , шаробӣ ба кор нест

ساقی ز خود شدیم، شرابی به کار نیست

Мастонаи ҷилваҳои ту моро тамом буд

مستانه جلوه های تو ما را تمام بود

Аз баси гузашт бе ту ба мо тира , рӯзгор

از بس گذشت بی تو به ما تیره، روزگار

Равшан нашуд ки рӯзу шаби мо кадом буд

روشن نشد که روز و شب ما کدام بود

Дӯшам намӯд боғ навай , ранги оли ту

دوشم نمود باغ نوی، رنگ آل تو

Ҷустами зи хоб , буии гулам дар машом буд

جستم ز خواب، بوی گلم در مشام بود

Бошад ба рӯзи рафтаи умрами умедҳо

باشد به روز رفتهٔ عمرم امیدها

Дидам чу субҳи давлати парвонаи шом буд

دیدم چو صبح دولت پروانه شام بود

Ҳарф алиф набӯд ҳамон дар миёни ҳазин

حرف الف نبود همان در میان حزین

Дар дили хаёли қомати он хуши хиром буд

در دل خیال قامت آن خوش خرام بود