Сухан сариҳ саройем , ишқи пинҳон ро

سخن صریح سراییم، عشق پنهان را

Ба хӯн дида тарозем , лавҳи девон ро

به خون دیده طرازیم، لوح دیوان را

Ба дайну дил чаҳ аҷаби шайхи шаҳр агар нозад

به دین و دل چه عجب شیخ شهر اگر نازد

Надидаи як назар , он чашми номусулмон ро

ندیده یک نظر، آن چشم نامسلمان را

намешавад лаби ширини хотири ошӯбон

نمی شود لب شیرین خاطر آشوبان

Ки нашкананд ба доғи дилам , намакдон ро

که نشکنند به داغ دلم، نمکدان را

Сабоҳи васли ту кӯ то қиёмати ангезам ?

صباح وصل تو کو تا قیامت انگیزم؟

Ба сина ҳашар кунам доғҳои пинҳон ро

به سینه حشر کنم داغهای پنهان را

Буд ки , нахли хазон дидаам баҳор кунад

بود که، نخل خزان دیده ام بهار کند

зи файз гиря кунам сабз , хори мижгон ро

ز فیض گریه کنم سبز، خار مژگان را

Дамади зи ҳркФи хокяш , снблстонӣ

دمد ز هرکف خاکیش، سنبلستانی

Хароб карда он турраи парешон ро

خراب کردهٔ آن طرهٔ پریشان را

Ҳазор сина ба тори нигаҳ руфӯ созад

هزار سینه به تار نگه رفو سازد

Чаҳ ғами зи доман чокаст моҳи канъонро ?

چه غم ز دامن چاک است ماه کنعان را؟

Шабӣ намешавад аз шӯри сайли мижгонам

شبی نمی شود از شور سیل مژگانم

Ки хӯн ба тан нашавад хушк , шохи марҷон ро

که خون به تن نشود خشک، شاخ مرجان را

Нишастае ба гулистон чаро фусурда , ҳазин ?

نشسته ای به گلستان چرا فسرده، حزین ؟

Ба нолае бФзо , шӯри андалебон ро

به ناله ای بفزا، شور عندلیبان را