Чашми ту барангехти зи дили завқи куҳан ро

چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن را

Дар коми вараъи рехт май тавбаи шикан ро

در کام ورع ریخت می توبه شکن را

То номи шаби васл ту омад ба забонам

تا نام شب وصل تو آمد به زبانم

Чун шамъи лабам май макад аз завқи даҳан ро

چون شمع لبم می مکد از ذوق دهن را

Дар дил шаканд ё ба лаб ояд ? чаҳ салоҳаст ?

در دل شکند یا به لب آید؟ چه صلاح است؟

Печидаи хурӯшӣ ба гулӯи мурғи чаман ро

پیچیده خروشی به گلو مرغ چمن را

Аз зиндагии биҳдаҳи чандон шудаам сайр

از زندگی بیهده چندان شده ام سیر

Каз риштаи ҷон сохтаам тори кафан ро

کز رشتهٔ جان ساخته ام تار کفن را

Аз муҳаррамии шона ба он турра чаҳ гул кард ?

از محرمی شانه به آن طره چه گل کرد؟

КошФтгиӣ ҳаст сари зулфи сухан ро

کاشفتگیی هست سر زلف سخن را

Чун ошиқи муштоқ , кушояди мижаи оғӯш

چون عاشق مشتاق، گشاید مژه آغوش

Дар ғурбат агар ёд кунам хоки ватан ро

در غربت اگر یاد کنم خاک وطن را

Мишкӣни суханӣ хомаам ангушти нмокрд

مشکین سخنی خامه ام انگشت نماکرد

Аз нофа шиносанд , ғизолони хутан ро

از نافه شناسند، غزالان ختن را

Бар рӯй ту ҳайрони парешонеи зулфам

بر روی تو حیران پریشانی زلفم

Снблкдаҳ карда сет , гиребони сухан ро

سنبلکده کرده ست، گریبان سخن را

Ҳаркаси нафасаши буии дил хаста надорад

هرکس نفسش بوی دل خسته ندارد

Аз чоҳи баровардаи тиҳии далву расан ро

از چاه برآورده تهی دلو و رسن را

Шояд ки кунад роҳи ғалат , пайки насимӣ

شاید که کند راه غلط، پیک نسیمی

Бигушоӣ ҳазин , равзанаи байти ҳузн ро

بگشای حزین ، روزنه بیت حزن را