Накҳати зулфи туро шимол надорад

نکهت زلف تو را شمال ندارد

Буии туро нофа ғизол надорад

بوی تو را نافهٔ غزال ندارد

Гар ба мисли санги тавр оина гардад

گر به مثل سنگ طور آینه گردد

Тоқати он ҳасан бемисол надорад

طاقت آن حسن بی مثال ندارد

Ҷони ҷаҳонии фидои он лаб мегаван

جان جهانی فدای آن لب میگون

Хӯни маро нӯш кун , вабол надорад

خون مرا نوش کن، وبال ندارد

Тахти сулаймон чу гирд , дркФ бод аст

تخت سلیمان چو گرد، درکف باد است

Давлат дарвешӣам завол надорад

دولت درویشی ام زوال ندارد

Халқи ҷаҳони бандагон лиззат нақданд

خلق جهان بندگان لذت نقدند

Ҳеҷ каси андеша мол надорад

هیچ کس اندیشهٔ مآل ندارد

Нест ба базми замонаи айши мусаффо

نیست به بزم زمانه عیش مصفا

Шишаи гардун мезулол надорад

شیشهٔ گردون می زلال ندارد

Накҳати зулф ту кард хори маро , гул

نکهت زلف تو کرد خار مرا، گل

Файзи шабами субҳ бар школ надорад

فیض شبم صبح بر شکال ندارد

Пӯшиши неъмат на расм шукргузорӣаст

پوشش نعمت نه رسم شکرگزاریست

Булбули мо айши зер бол надорад

بلبل ما عیش زیر بال ندارد

Сохтаам аз висол ӯ ба хаёлаш

ساخته ام از وصال او به خیالش

Ин сафи аҳли назар , ҷидол надорад

این صف اهل نظر، جدال ندارد

Ҷилва дунё кунад чаҳ кор ба ориф ?

جلوهٔ دنیا کند چه کار به عارف؟

Оинаи олоиш аз мисол надорад

آینه آلایش از مثال ندارد

Ханда субҳаст доимои зи таҳи дил

خندهٔ صبح است دایما ز ته دل

Хотири равшани дилон малол надорад

خاطر روشن دلان ملال ندارد

Сайли ҳаводиси маро наме барад аз ҷо

سیل حوادث مرا نمی برد از جا

Кӯҳи гарони санг , интиқол надорад

کوه گران سنگ، انتقال ندارد

Кунҷи қафасро наме диҳем ба гулшан

کنج قفس را نمی دهیم به گلشن

Завқи гулистон , шикаста бол надорад

ذوق گلستان، شکسته بال ندارد

Сарви чмон , ин равиши хироми надидаи сет

سرو چمان، این روش خرام ندیده ست

Гул ба чамани ин изор ол надорад

گل به چمن این عذار آل ندارد

Кӯҳ , ҳазин аз таронаи ту з ҷо шуд

کوه، حزین از ترانهٔ تو ز جا شد

Зоҳид бедард , ваҷд ва ҳол надорад

زاهد بی درد، وجد و حال ندارد