зи чобуки дастии дил , дар кафами хоро забун уфтад

ز چابک دستی دل، در کفم خارا زبون افتد

зи барқи тешаи ман , оташӣ дар бесутун уфтад

ز برق تیشهٔ من، آتشی در بیستون افتد

Аннан бартофтам аз кини гардуни нолаи худ ро

عنان برتافتم از کین گردون نالهٔ خود را

Нёлоим ба хунаши теғ , чун душман забун уфтад

نیالایم به خونش تیغ، چون دشمن زبون افتد

Гиреҳ то метуоне зад бизан эй чарх бар корам

گره تا می توانی زد بزن ای چرخ بر کارم

Мабодои гавҳари ман дар кафи дунёӣ дун уфтад

مبادا گوهر من در کف دنیای دون افتد

Нафас дар синаи ман дасту по гум карда ме гардад

نفس در سینهٔ من دست و پا گم کرده می گردد

Чаҳ бошад ҳоли ғаввосӣ ки дар дарёӣ хӯн уфтад ?

چه باشد حال غواصی که در دریای خون افتد؟

Ҳазини андеша дар кори ту ҳайронаст доно ро

حزین اندیشه در کار تو حیران است دانا را

намебоист дил , дасту гиребон ҷунун уфтад

نمی بایست دل، دست و گریبان جنون افتد