Гули доғии зи ишқ ӯ , биорояд ҷаҳонӣ ро

گل داغی ز عشق او، بیاراید جهانی را

Ки як хуршед бас бошад замину осмонӣ ро

که یک خورشید بس باشد زمین و آسمانی را

Хароби тоқатам дар ошиқӣ , каз дили тапиданҳо

خراب طاقتم در عاشقی، کز دل تپیدنها

Паёпай май даҳуми ҷоми тағофул , саргаронӣ ро

پیاپی می دهم جام تغافل، سرگرانی را

Ҷаҳониро чу маҷнӯн , ҳасан Лайлӣ карда саҳройӣ

جهانی را چو مجنون، حسن لیلی کرده صحرایی

Биёбон гирд дорад Юсуфи мо , корвонӣ ро

بیابان گرد دارد یوسف ما، کاروانی را

Ба хотири раҳи мадаи соқӣ , дами афсурдаи зоҳид

به خاطر ره مده ساقی، دم افسردهٔ زاهد

Чаман пиро макун эй шохи гул , бод хазоне ро

چمن پیرا مکن ای شاخ گل، باد خزانی را

Ба умедӣ ки гоҳе густаранд соя бар хокам

به امّیدی که گاهی گستراند سایه بر خاکم

Ба хӯни дил , ба бори оўрдҳоми сарви равонӣ ро

به خون دل، به بار آوردهام سرو روانی را

Ту каз абри каф , обии ташнаи комонро нбхшоиӣ

تو کز ابر کف، آبی تشنه کامان را نبخشایی

Чаро чун бод , доман май зании оташ ба ҷониро ?

چرا چون باد، دامن می زنی آتش به جانی را؟

Ҳазинро нест дар дил , фикри сомони пару болӣ

حزین را نیست در دل، فکر سامان پر و بالی

Қафас парварда кард охир , ғамати арши ошёнӣ ро

قفس پرورده کرد آخر، غمت عرش آشیانی را