Чироғон кардаам аз доғи дил , вайронаи худ ро

چراغان کرده ام از داغ دل، ویرانهٔ خود را

Ки чун парвона , дар рақс оварам девонаи худ ро

که چون پروانه، در رقص آورم دیوانهٔ خود را

Фурӯғи шамъи ман , хосияти бол ҳумо дорад

فروغ شمع من، خاصیت بال هما دارد

Мурассаъи пӯш , дар маҳфил кунад , парвонаи худ ро

مرصع پوش، در محفل کند، پروانهٔ خود را

Ба ҷурми инки доим аз сабуи чашм тамаъ дорад

به جرم اینکه دایم از سبو چشم طمع دارد

Фикандам чун гули ашк аз назар , паймонаи худ ро

فکندم چون گل اشک از نظر، پیمانهٔ خود را

Асоси шаҳру кӯ , аз ашки пуршӯрам хатар дорад

اساس شهر و کو، از اشک پرشورم خطر دارد

Ба ҳомӯн мефишонам , гиряи мастонаи худ ро

به هامون می فشانم، گریهٔ مستانهٔ خود را

Надорад ҳосилии ҷуз сӯхтан , тухми умеди ман

ندارد حاصلی جز سوختن، تخم امید من

Спндосо дар оташ мефишонам , донаи худ ро

سپندآسا در آتش می فشانم، دانهٔ خود را

Бар он тундху , шарҳи ғами дерина май санҷам

بَرِ آن تندخو، شرح غم دیرینه می سنجم

Ба оташ май намоям , гармии афсонаи худ ро

به آتش می نمایم، گرمی افسانهٔ خود را

Ҳазин аз ишқ мегӯям ба ақл бехабар , рамзӣ

حزین از عشق می گویم به عقل بی خبر، رمزی

Ба зоҳид май даҳуми мрдозмо , паймонаи худ ро

به زاهد می دهم مردآزما، پیمانه خود را