Биёбони марг ҳасрат кардае мушти ғуборам ро

بیابان مرگ حسرت کرده ای مشت غبارم را

Ба боди домании равшани намо , шамъи мазорам ро

به باد دامنی روشن نما، شمع مزارم را

намеояд ба лаби афсонаи бахти сиёҳи ман

نمی آید به لب افسانهٔ بخت سیاه من

Нигоҳи серумаи сое , тира дорад рӯзгорам ро

نگاه سرمه سایی، تیره دارد روزگارم را

Нигоҳӣ кун ки фориғи гирдам аз дард сар ҳастӣ

نگاهی کن که فارغ گردم از درد سر هستی

Биёи соқӣ ба як паймона мебашикан хуморам ро

بیا ساقی به یک پیمانه می بشکن خمارم را

Дарин бустони саро аз сарди Меҳрӣ , чун гули раъно

درین بستان سرا از سرد مهری، چون گل رعنا

Хазони ранги зардӣ дар миён дорад баҳорам ро

خزان رنگ زردی در میان دارد بهارم را

Ҳазин аз изтироби дил ба кӯии ёр май тарсам

حزین از اضطراب دل به کوی یار می ترسم

Тапиданҳо ба бод охир диҳад , мушти ғуборам ро

تپیدنها به باد آخر دهد، مشت غبارم را