Саводи ҳинд , хотирахо бошад бекамолон ро

سواد هند، خاطرخواه باشد بی کمالان را

Намояди хонаи торик , равшани чашми урён ро

نماید خانهٔ تاریک، روشن چشم عریان را

Дарин маҳфил , сапандам бар дил бетоб ме ларзад

درین محفل، سپندم بر دل بی تاب می لرزد

Мабод аз ғунча лаб бушкованд , рози пинҳон ро

مباد از غنچهٔ لب بشکفاند، راز پنهان را

Ҳамин танҳо на ман дар хоку хӯн ғалтида ӯем

همین تنها نه من در خاک و خون غلتیدهٔ اویم

Ниҳоди он зулфи мишкӣн бар замин , нофи ғизолон ро

نهاد آن زلف مشکین بر زمین، ناف غزالان را

Ба маҳфил аз май гулгун , чароғи шиша равшан шуд

به محفل از می گلگون، چراغ شیشه روشن شد

Бишорати бод аз мо , зоҳид гум карда имон ро

بشارت باد از ما، زاهد گم کرده ایمان را

Сари зулфӣ ба чанги худ , шабӣ чун шона ме дидам

سر زلفی به چنگ خود، شبی چون شانه می دیدم

намедонам чаҳ тъбирист , ин хоби иришон ро

نمی دانم چه تعبیریست، این خواب یریشان را

зи файзи хат , баҳор ҳасан гардад аз хазони эмин

ز فیض خط، بهار حسن گردد از خزان ایمن

з сарсар нест парвое , чароғи зери домон ро

ز صرصر نیست پروایی، چراغ زیر دامان را

Ҳазини оби зулоли ҷӯйбори калаки ҷони бахшат

حزین آب زلال جویبار کلک جان بخشت

Ба торикӣ ниҳон дорад , зи хиҷлати оби ҳайвон ро

به تاریکی نهان دارد، ز خجلت آب حیوان را