зи нахҷӣри далерами ғамза сайёд ме ларзад

ز نخجیر دلیرم غمزهٔ صیاد می لرزد

зи ҷони сахти ман ин дашна фӯлод ме ларзад

ز جان سخت من این دشنهٔ فولاد می لرزد

Барад аз ҷои наҳифи нола ӣ ман , сабри маҷнӯн ро

بَرَد از جا نهیب ناله ی من ، صبر مجنون را

зи сайл гиряам бар худ шат Бағдод ме ларзад

ز سیل گریه ام بر خود شط بغداد می لرزد

Шикваии ишқи бахшидаи сети бозуии заъифон ро

شکوهی عشق بخشیده ست بازوی ضعیفان را

Ки теғи кӯҳсор аз теша ӣ Фарҳод ме ларзад

که تیغ کوهسار از تیشه ی فرهاد می لرزد

Зглбонг сафирам метапад дил , андалебон ро

زگلبانگ صفیرم می تپد دل، عندلیبان را

зи калаки хуши срирми хома фӯлод ме ларзад

ز کلک خوش صریرم خامه فولاد می لرزد

Забони ишқ тарсонаст аз дами сардии воъиз

زبان عشق ترسان است از دم سردی واعظ

Ки шамъи шуълаи вар дар раҳгузор бод ме ларзад

که شمع شعله ور در رهگذار باد می لرزد

намегардад ба ҷое пои ноқиси Фитратони муҳкам

نمی گردد به جایی پای ناقص فطرتان محکم

Ба ҳоли ин сабки мағзон , дил илҳод ме ларзад

به حال این سبک مغزان، دل الحاد می لرزد

Гадоу шоҳро аз хоксоронаст осоиш

گدا و شاه را از خاکساران است آسایش

Замин чун метапад вайрона ва обод ме ларзад

زمین چون می تپد ویرانه و آباد می لرزد

Кунад ҷое ки он қомати қиёмат , ҷилваи ороӣ

کند جایی که آن قامت قیامت، جلوه آرایی

зи боди доман ӯ роят шамшод ме ларзад

ز باد دامن او رایت شمشاد می لرزد

Ҳазин аз сардсери ақли беруни нолае сар кун

حزین از سردسیر عقل بیرون ناله ای سر کن

Ки сармои хӯрдагонро дрглў фарёд ме ларзад

که سرما خوردگان را درگلو فریاد می لرزد