Баҳори ҷилва чун раҳи брглстон ту андозад

بهار جلوه چون ره برگلستان تو اندازد

Сабо зон турра , сунбули дргрибон ту андозад

صبا زان طرّه، سنبل درگریبان تو اندازد

Макаши зинҳор , имрӯз аз кафи афтодае доман

مکش زنهار، امروز از کف افتاده ای دامن

Ки кори хеши фардои ҳам ба домон ту андозад

که کار خویش فردا هم به دامان تو اندازد

Ман хунини кафани сад перҳан чун ғунча май болам

من خونین کفن صد پیرهن چون غنچه می بالم

Ба хоками соягар сарви хиромон ту андозад

به خاکم سایه گر سرو خرامان تو اندازد

Лаб захмам хамӯш аз шиква хоҳад гаштани он рӯзӣ

لب زخمم خموش از شکوه خواهد گشتن آن روزی

Ки шукри ханда , шурӣ дар намакдон ту андозад

که شکّر خنده، شوری در نمکدان تو اندازد

Ба ёди сабзаи сероби хатат ъшртӣ дорам

به یاد سبزهٔ سیراب خطّت عشرتی دارم

Суфоламро дар оби Хизр , райҳон ту андозад

سفالم را در آب خضر، ریحان تو اندازد

Таманно бушкованд ғчаҳи умеди захмам ро

تمنّا بشکفاند غچهٔ امّیدِ زخمم را

Чу тарҳи оштӣ бо теғи мижгон ту андозад

چو طرح آشتی با تیغ مژگان تو اندازد

Ба ком дил наёрад сӯхти як оташ ба ҷон бе ту

به کام دل نیارد سوخت یک آتش به جان بی تو

Хушо шамъӣ ки худро дар шабистон ту андозад

خوشا شمعی که خود را در شبستان تو اندازد

Надорад тираи бахтӣ бо парешони хотирони корӣ

ندارد تیره بختی با پریشان خاطران کاری

зи ҷамъият , сари зулфи парешон ту андозад

ز جمعیّت، سر زلف پریشان تو اندازد

Ҳмонози тоби ҳасрати алътши хизостҳри захмаш

هماناز تاب حسرت العطش خیزاستهر زخمش

Ба кавсаргар диламро оби пайкон ту андозад

به کوثر گر دلم را آب پیکان تو اندازد

Серумро ҷой додӣ даркинори аз меҳр ва май тарсам

سرم را جای دادی درکنار از مهر و می ترسم

Сиришки гарми ман оташ ба домон ту андозад

سرشک گرم من آتش به دامان تو اندازد

Сабки гардони Аннани ноз то чархи гарони тамкин

سبک گردان عنان ناز تا چرخ گران تمکین

Сари хуршедро дар гӯии чавгон ту андозад

سر خورشید را در گوی چوگان تو اندازد

Нагардад оташини лаъли ту , монеъи сабзаи хат ро

نگردد آتشین لعل تو، مانع سبزه خط را

Чу тӯтии хешро дар шкрстон ту андозад

چو طوطی خویش را در شکّرستان تو اندازد

Ҳазин аз шарм дртобаст зулфи анбарин мӯён

حزین از شرم درتاب است زلف عنبرین مویان

Ба ҳар ҷои соя , калаки анбари афшон ту андозад

به هر جا سایه، کلک عنبر افشان تو اندازد