Чун шамъи зи худ гарми шитобам ба дамӣ чанд

چون شمع ز خود گرم شتابم به دمی چند

Аз қофилаи ашки фаротари қадамӣ чанд

از قافلهٔ اشک فراتر قدمی چند

Ҳайфаст тан ва ҷон шавад аз васли ҳиҷобат

حیف است تن و جان شود از وصل حجابت

То кӣ ба миёни фосилаи бинии адамӣ чанд ?

تا کی به میان فاصله بینی عدمی چند؟

Ғам медиҳад аз ҳар тарафии арз , сипоҳӣ

غم می دهد از هر طرفی عرض، سپاهی

Кӯи парчами оҳӣ ки тарозами илмӣ чанд ?

کو پرچم آهی که طرازم علمی چند؟

То водии шебами зи куҷои сар ба дар орад

تا وادی شیبم ز کجا سر به در آرد

Тай кардаам аз кӯчаи тан , печу хамӣ чанд

طی کرده ام از کوچهٔ تن، پیچ و خمی چند

Номӯс мусулмонем эй яъси нигаҳдор

ناموس مسلمانیم ای یأس نگهدار

Бар тоқи дилами чидаи таманно , санамӣ чанд

بر طاق دلم چیده تمنّا، صنمی چند

Нави кӣса гумон карда ҳамоно мижаи мо ро

نو کیسه گمان کرده همانا مژه ما را

Каз пораи дили рехт ба домони дарме чанд

کز پارهٔ دل ریخت به دامان درمی چند

Нӯк қаламам кунад шуд аз мӯии шикофӣ

نوک قلمم کند شد از موی شکافی

Бас шона задам зулфи парешони рақамӣ чанд

بس شانه زدم زلف پریشان رقمی چند

Дар водии гуфтор , зи мо пештарӣ нест

در وادی گفتار، ز ما پیشتری نیست

Ин роҳ супурдем ба пои қаламӣ чанд

این راه سپردیم به پای قلمی چند

Маҳрӯми ҳазин , аз дар дил кас натавон кард

محروم حزین ، از در دل کس نتوان کرد

Дар домани дарюзаи кунони рези ғамӣ чанд

در دامن دریوزه کنان ریز غمی چند