Хамаши зхўии ту ошиқ буд забонаш ва ларзад

خمش زخوی تو عاشق بود زبانش و لرزد

Чу шамъ шуъла кашад мағзи устихонаш ва ларзад

چو شمع شعله کشد مغز استخوانش و لرزد

зи дўрбош ту дорам нигаҳ ба домани мижгон

ز دورباش تو دارم نگه به دامن مژگان

Чу булбулӣ ки хӯрд сарсари ошёнаш ва ларзад

چو بلبلی که خورد صرصر آشیانش و لرزد

Ғубори домани нози туро чу серумаи зи иззат

غبار دامن ناز تو را چو سرمه ز عزّت

Сабои зи дидаи барад остин фишонаш ва ларзад

صبا ز دیده برد آستین فشانش و لرزد

Ба гулшанӣ ки ба он ҳасани лолаи ранги хиромӣ

به گلشنی که به آن حسن لاله رنگ خرامی

Хаҷал шавад зи рахти шохи арғавонаш ва ларзад

خجل شود ز رخت شاخ ارغوانش و لرزد

Хазони ҳиҷри фусурдаи сет дар гулӯи нафасам ро

خزان هجر فسرده ست در گلو نفسم را

Забон хома кунад шарҳи достонаш ва ларзад

زبان خامه کند شرح داستانش و لرزد

зи бими нозукии хуии ёри нўсФри ман

ز بیم نازکی خوی یار نوسفر من

Ҷараси Фрўшкнд дар гулӯи фиғонаш ва ларзад

جرس فروشکند در گلو فغانش و لرزد

Ба эҳтиром , намояди абир , чоки гиребон

به احترام، نماید عبیر، چاک گریبان

Насими перҳан аз гирди корвонаш ва ларзад

نسیم پیرهن از گرد کاروانش و لرزد

Ғурури ноз накӯён надошта сети ҳарифӣ

غرور ناز نکویان نداشته ست حریفی

Ба зӯри аҷзи гирифтаи сети дили анонаш ва ларзад

به زور عجز گرفته ست دل عنانش و لرزد

Чу муфлисӣ ки фитад ганҷи шоягон ба каф ӯ

چو مفلسی که فتد گنج شایگان به کف او

Наҳуфтааст дилам , доғи бекаронаш ва ларзад

نهفته است دلم، داغ بیکرانش و لرزد