Ман хроботим эй шӯх , марои ёри мгир

من خراباتیم ای شوخ، مرا یار مگیر

Никномии ту , раҳи хонаи хумори мгир

نیکنامی تو، ره خانه خمّار مگیر

Анбарин турра чаҳ андохтае бар сари дӯш

عنبرین طره چه انداخته ای بر سر دوش

Кофари ишқ ту моием , ту зуннори мгир

کافر عشق تو ماییم، تو زنار مگیر

Шамъи сонгар серум аз теғи занӣ зинда шавам

شمع سان گر سرم از تیغ زنی زنده شوم

Кори ин сӯхтаро ин ҳамаи душвори мгир

کار این سوخته را این همه دشوار مگیر

Гули одами кафи тақдир , чиҳил рӯзи сиришт

گل آدم کف تقدیر، چهل روز سرشت

Борӣ аз тарбиятами даст ба якбори мгир

باری از تربیتم دست به یکبار مگیر

Ман агар наякум агар бад , ба сафо оина ам

من اگر نیکم اگر بد، به صفا آینه ام

Ки туро гуфт , марои лоиқи дидори мгир ?

که تو را گفت، مرا لایق دیدار مگیر؟

Гар ба густохем аз сина сафирӣ зада сар

گر به گستاخیم از سینه صفیری زده سر

Раҳм фармо ва ба ин мурғи гирифтори мгир

رحم فرما و به این مرغ گرفتار مگیر

Сад сухан гуфтам ва нашунида гирифтӣу гузашт

صد سخن گفتم و نشنیده گرفتی و گذشت

Як суханро ба дили нозуки худ бори мгир

یک سخن را به دل نازک خود بار مگیر

Ишқ набӯд аҷабигар ба рагу решаи дӯд

عشق نبود عجبی گر به رگ و ریشه دود

Оташаст ин , натавон гуфт ки дар хори мгир

آتش است این، نتوان گفت که در خار مگیر

Ин ҷавоби ғазали муршид рӯмаст ки гуфт

این جواب غزل مرشد روم است که گفت

Ман ба буии ту хушам , нофаи тотори мгир

من به بوی تو خوشم، نافه تاتار مگیر