Аз камоли хеши нолами неи зи ҷаври рӯзгор

از کمال خویش نالم نی ز جور روزگار

Зери бори худ буд дастам , чу шохи миваи дор

زیر بار خود بود دستم، چو شاخ میوه دار

Маъсиятро хиради мшмр дар диёри бандагӣ

معصیت را خرد مشمر در دیار بندگی

Олимиро ме тавон оташ задан аз як шарор

عالمی را می توان آتش زدن از یک شرار

Ёд мангар нагзарад аз хотир ӯ давр нест

یاد منگر نگذرد از خاطر او دور نیست

Офтоби он ҷо ки бошад , сояро набӯд гузор

آفتاب آن جا که باشد، سایه را نبود گذار

Тӯҳмати айш аз май гулранг , биҷо май кашам

تهمت عیش از می گلرنگ، بیجا می کشم

Гиряи хунин буд чун шишаи моро даркинори

گریهٔ خونین بود چون شیشه ما را درکنار

Дар ҳавоӣ онкӣ бинмоед рух , он субҳи умед

در هوای آنکه بنماید رخ، آن صبح امید

Ҷон ба каф дорад ҳазин , чун шамъ аз баҳри нисор

جان به کف دارد حزین ، چون شمع از بهر نثار