Бурқаъ тараф нагардад , бо оташини изораш

برقع طرف نگردد، با آتشین عذارش

Чун шамъ метавон дид , дар пардаи ошкораш

چون شمع می توان دید، در پرده آشکارش

Бо сад ҷаҳони шикоят , захми дилами даҳони баст

با صد جهان شکایت، زخم دلم دهان بست

Ёрб чаҳ нуктаи синҷид , чашми киришмаи бориш ?

یارب چه نکته سنجد، چشم کرشمه بارش؟

Сомони турфа Эй дод , ишқи ту чашми мо ро

سامان طرفه ای داد، عشق تو چشم ما را

Дар кафи Аннани дарё , дар остини баҳораш

در کف عنان دریا، در آستین بهارش

Шуд аз тапончаи нилии рухсори Юсуфи мо

شد از تپانچه نیلی رخسار یوسف ما

Дигари тамаъ чаҳ бошад , зи ихвони рӯзгораш ?

دیگر طمع چه باشد، ز اخوان روزگارش؟

Гирам ки лаб набандам , пеш ки метавон гуфт

گیرم که لب نبندم، پیش که می توان گفت

Котш ба сина дорам , аз лаъли обдорш ?

کآتش به سینه دارم، از لعل آبدارش؟

Чашми гуруснаи масташ , аз хӯн намешавад сайр

چشم گرسنه مستش، از خون نمی شود سیر

Теғи сиёҳ то баст , мижгони серумаи дораш

تیغ سیاه تا بست، مژگان سرمه دارش

Умрӣаст бсмли мо дар хоку хӯн тапон аст

عمریست بسمل ما در خاک و خون تپان است

Бошдкаҳ бар сар ояд , он нозанини савораш

باشدکه بر سر آید، آن نازنین سوارش

Доғи туро зи иззат монанди лолау гул

داغ تو را ز عزّت مانند لاله و گل

Аз даст ҳам рубойанд дилҳои биқрорш

از دست هم ربایند دلهای بیقرارش

Аз сӯзи дили ҳазинат аз бас гирист чун шамъ

از سوز دل حزینت از بس گریست چون شمع

Оташ ба олимӣ зад мижгони ашкборш

آتش به عالمی زد مژگان اشکبارش