Пуштам чу теғ хам шуд , аз бори ҷавҳари хеш

پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش

Ҷузи пеш худ наёрам , ҳаргизи фурӯи сари хеш

جز پیش خود نیارم، هرگز فرو سر خویش

Гар доғи синаи худ хуршедро намоям

گر داغ سینهٔ خود خورشید را نمایم

Гардуни дуни ннозди дигар ба ахтари хеш

گردون دون ننازد دیگر به اختر خویش

Даҳри ормидгонро аз ҷои брнёрд

دهر آرمیدگان را از جای برنیارد

Об гуҳар бинозад бар мавҷи лангари хубаш

آب گهر بنازد بر موج لنگر خوبش

Бардаи сети бӯи димоғам , аз нашъаҳои доғам

برده ست بو دماغم، از نشئه های داغم

Ҳар кас кашида соғар аз косаи сари хеш

هر کس کشیده ساغر از کاسهٔ سر خویش

Аз омад омад ҳасан , пӯшеди хати Рахш ро

از آمد آمدِ حسن، پوشید خط رخش را

Гоҳе ниҳон шавад шоҳ , дргрди лашкари хубаш

گاهی نهان شود شاه، درگرد لشکر خوبش

Сайёди ман магар худ ояд ба ошёнам

صیاد من مگر خود آید به آشیانم

Сад бор озмудам кӯтоҳии пари хубаш

صد بار آزمودم کوتاهی پر خوبش

Сайлоби гиряи ман , зон кӯ намекашад по

سیلاب گریهٔ من، زان کو نمی کشد پا

Карда сет сурх рӯем , ашки диловари хеш

کرده ست سرخ رویم، اشک دلاور خویش

Ҳарҷо ки погзорӣ , бар пора дил ояд

هرجا که پاگذاری، بر پارهٔ دل آید

Аз ноз агар намое , гулгашти кишвари хеш

از ناز اگر نمایی، گلگشت کشور خویش

Раҳмӣ ба ҳоли зораш ,гар бошиддати рФўкн

رحمی به حال زارش، گر باشدت رفوکن

Захми дили ҳазинро бо захми ханҷари хеш

زخم دل حزین را با زخم خنجر خویش