Дорам зи доғи дили чаманӣ дар канори хеш

دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش

Дар зери бол май гузаронами баҳори хеш

در زیر بال می گذرانم بهار خویش

Барқ аз замини сӯхтаи мо чаҳ май барад

برق از زمین سوختهٔ ما چه می برد

Чун нахли оҳ , фориғам аз баргу бори хеш

چون نخل آه، فارغم از برگ و بار خویش

Гар нест дар бағали шаби бахти марои саҳар

گر نیست در بغل شب بخت مرا سحر

Субҳи ҷаҳонам аз нафас бе ғубори хеш

صبح جهانم از نفس بی غبار خویش

Бо онкӣ май маками ҷгрози тишнагӣ чу шамъ

با آنکه می مکم جگراز تشنگی چو شمع

Абри баҳорам аз мижаи ашкбори хеш

ابر بهارم از مژهٔ اشکبار خویش

Озодаи бори миннат эҳсон наме кашад

آزاده بار منّت احسان نمی کشد

Май дуздам аз насими сабои шохсори хеш

می دزدم از نسیم صبا شاخسار خویش

Перояи баҳор ҷунунаст ранги маст

پیرایهٔ بهار جنون است رنگ مست

Бар сар задам зи доғ , гули эътибори хеш

بر سر زدم ز داغ،گل اعتبار خویش

Ҷайбами ҳарифи сӯхта ҷонӣ наме кашад

جیبم حریف سوخته جانی نمی کشد

Дорам наҳуфта , дар дили хорои шарори хеш

دارم نهفته، در دل خارا شرار خویش

Аз ёр , ним нози нигоҳӣ надида ам

از یار، نیم ناز نگاهی ندیده ام

Шармандаам зи хотири умедвори хеш

شرمنده ام ز خاطر امّیدوار خویش

Дар барги рези даии суханами тоза ва тар аст

در برگ ریز دی سخنم تازه و تر است

Чун хомаи хуррамами злби ҷўббори хеш

چون خامه خرّمم زلب جوببار خویش

Ҳаргиз наомад ояти нурӣ ба рӯй кор

هرگز نیامد آیت نوری به روی کار

Гардондаам басии варақи рӯзгори хеш

گردانده ام بسی ورق روزگار خویش

Ашки равону ранги пурафшон буд ҳазин

اشک روان و رنگ پرافشان بود حزین

Бифирист номае ба Фромўшкори хеш

بفرست نامه ای به فراموشکار خویش