Кардаам хок дар майкадаро бистари хеш

کرده ام خاک در میکده را بستر خویش

Май гузорам чу сабу , даст ба зери сари хеш

می گذارم چو سبو، دست به زیر سر خویش

Мо смндрсФтони булбул гулхан зодем

ما سمندرصفتان بلبل گلخن زادیم

Сабза айш надидем збўми вбрхўбш

سبزه عیش ندیدیم زبوم وبرخوبش

Дар ғамати сабру саботами ҳамаи ошӯб шудаи сет

در غمت صبر و ثباتم همه آشوب شده ست

Баҳр тӯфон задаам , бохтаам лангари хеш

بحر طوفان زده ام، باخته ام لنگر خویش

Байзагар дидаи қафас , мурғи гирифтори маро

بیضه گر دیده قفس، مرغ گرفتار مرا

Дод озодем аз миннати болу пари хеш

داد آزادیم از منت بال و پر خویش

Дами шамшери раги хоб фароғат шавадаш

دم شمشیر رگ خواب فراغت شودش

Ҳарки дар доман таслим гузорад сари хеш

هرکه در دامن تسلیم گذارد سر خویش

Аҷабӣ нест агркоФр ишқем тамом

عجبی نیست اگرکافر عشقیم تمام

Дилу дайн май барӣ аз ҷилваи ҷонпарвар хеш

دل و دین می بری از جلوه جان پرور خویش

Саракашонро фиканд теғи мукофоти зи пой

سرکشان را فکند تیغ مکافات ز پای

Шуъларо зуд нишонанд ба хокистари хеш

شعله را زود نشانند به خاکستر خویش

Чеҳра бепарда намӯдӣ , ҳамаи шидогштнд

چهره بی پرده نمودی، همه شیداگشتند

Фориғами сохтӣ аз таъни маломатгари хеш

فارغم ساختی از طعن ملامتگر خویش

Бихўд аз нашъаи дидор худӣ ме донам

بیخود از نشئهٔ دیدار خودی می دانم

Масти ман , оинаро сохтҳои соғари хеш

مست من، آینه را ساختهای ساغر خویش

Ҳукми фармондиҳии кишвари дилҳои хароб

حکم فرماندهی کشور دلهای خراب

Додае боз ба мижгони ҷафои густари хеш

داده ای باز به مژگان جفا گستر خویش

Синааш рӯзи ҷазои латмаи хури даст рад аст

سینه اش روز جزا لطمه خور دست رد است

Ҳарки аз доғ музайян накунад маҳзари хеш

هرکه از داغ مزین نکند محضر خویش

Даст фориғ нашуд аз чоки гиребони мо ро

دست فارغ نشد از چاک گریبان ما را

Остинӣ накашидем ба чашми трхўиш

آستینی نکشیدیم به چشم ترخویش

Ғунчаи омодаи тороҷи насим омада аст

غنچه آمادهٔ تاراج نسیم آمده است

Ҳарза , хотир накунӣ ҷамъ ба мушти зари хеш

هرزه، خاطر نکنی جمع به مشت زر خویش

Кӯҳу саҳрои ҳама аз оташ ишқат доғанд

کوه و صحرا همه از آتش عشقت داغند

Лоларо сӯхтае , аз рух чун озари хеш

لاله را سوخته ای، از رخ چون آذر خویش

Ҳар тараф менагарм теғи ҷафоеи сети баланд

هر طرف می نگرم تیغ جفایی ست بلند

Шева дод , бурун кардае аз кишвари хеш

شیوهٔ داد، برون کرده ای از کشور خویش

Булбулу гули ҳамаи дам , ҳмнФсоннди ҳазин

بلبل و گل همه دم، همنفسانند حزین

Бе навои ман ки ҷудо мондаам аз дилбари хеш

بی نوا من که جدا مانده ام از دلبر خویش