Бастами камар чу анқо дар бе нишонеи хеш

بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش

Бар ҷо гузоштам ном , аз нотавонии хеш

بر جا گذاشتم نام، از ناتوانی خویش

Чун ман касе мабодо , танҳо зи ёру муҳаррам

چون من کسی مبادا، تنها ز یار و محرم

Дил нест , бо ки гӯям , дард наоне хеш ?

دل نیست، با که گویم، درد نهانی خویش؟

Ашки сабки Аннанами сҳронўрди ваҳдат

اشک سبک عنانم صحرانورد وحدت

Аз шҳрбнди дилҳо , барадами гаронии хеш

از شهربند دلها، بردم گرانی خویش

Бор гарон ҳастӣ , аз дӯш худ фикандем

بار گران هستی، از دوش خود فکندیم

Ҷонро куҷои тавон барад бе ёри ҷонии хеш ?

جان را کجا توان برد بی یار جانی خویش؟

Аҳди баҳор сустаст эй булбули чамани сайр

عهد بهار سست است ای بلبل چمن سیر

Гулшан чаҳ тарафи баста , аз гули афшонии хеш

گلشن چه طرف بسته، از گل افشانی خویش

То чанд метавон гуфт , хунин дилон маёзор ?

تا چند می توان گفت، خونین دلان میازار؟

Он маст , ноз дорад бо саргаронии хеш

آن مست، ناز دارد با سرگرانی خویش

Шамъии ҳазин , нзибди хомӯшят ба маҳфил

شمعی حزین ، نزیبد خاموشیت به محفل

Равшан ба олимӣ кун , оташи забонии хеш

روشن به عالمی کن، آتش زبانی خویش