Як дам ба музди дидаи шаби зиндаи дори хеш

یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش

Май хостам чу ашки туро дар канори хеш

می خواستم چو اشک تو را در کنار خویش

Рангин нагашт теғи нигоҳати зхўни мо

رنگین نگشت تیغ نگاهت زخون ما

Охири шикастаи рангӣ мо кард кори хеш

آخر شکسته رنگی ما کرد کار خویش

Чун дар умеди ваъдаи васлат сифед шуд

چون در امید وعدهٔ وصلت سفید شد

Кардам зи чашми хеш чу ъбҳр , баҳори хеш

کردم ز چشم خویش چو عبهر، بهار خویش

Дорам умеди манзалатӣ аз дилат ҳануз

دارم امید منزلتی از دلت هنوز

Бар санг май занам чу гуҳари эътибори хеш

بر سنگ می زنم چو گهر اعتبار خویش

Ҳаргизи камӣ наме кашам аз душмани ғаюр

هرگز کمی نمی کشم از دشمن غیور

Бар дидаи сипеҳри нишонами ғубори хубаш

بر دیده سپهر نشانم غبار خوبش

Мо ғусли тавбаро ба шат бода ме кунем

ما غسل توبه را به شط باده می کنیم

Аз бас ки ташнаем ба хӯни хумори хеш

از بس که تشنه ایم به خون خمار خویش

эй масти ноз , таън асирӣ мазан ба мо

ای مست ناز، طعن اسیری مزن به ما

Аз хеши ғофилӣ ки нагаштӣ шикори хеш

از خویش غافلی که نگشتی شکار خویش

Моу баҳор , олами афсурдаро ҳазин

ما و بهار، عالم افسرده را حزین

Дорем тоза , аз нафаси мшкбори хеш

داریم تازه، از نفس مشکبار خویش