Қиёмат шуд ба по аз ҷилваи нўхизи шамшодаш

قیامت شد به پا از جلوه نوخیز شمشادش

Тамошо дар биҳишт афтод , аз ҳасани худододаш

تماشا در بهشت افتاد، از حسن خدادادش

Шуморади мавҷи нақши ҷӯйборон , тавқи қамарӣ ро

شمارد موج نقش جویباران، طوق قمری را

Сару барг гирифторон надорад сарви озодаш

سر و برگ گرفتاران ندارد سرو آزادش

براردи нози ширини шуълаҳо аз хирмани хусрав

برآرد ناز شیرین شعله ها از خرمن خسرو

Чу гирад бесутунро зери барқи тешаи Фарҳодаш

چو گیرد بیستون را زیر برق تیشه فرهادش

Дамади буии баҳори ишқ , афсуни гирифторӣ

دمد بوی بهار عشق، افسون گرفتاری

Қафас дар зер пар доранд , мурғони чамани зодаш

قفس در زیر پر دارند، مرغان چمن زادش

Дили шӯридаи ман май хурӯшад бо шаби оҳангон

دل شوریدهٔ من می خروشد با شب آهنگان

намедонад гарони хоби фаромӯшии сети сайёдаш

نمی داند گران خواب فراموشی ست صیادش

На тоб нола дорам на таманнои вафо аммо

نه تاب ناله دارم نه تمنای وفا امّا

Чаҳ созад дил , ки ошиқи шикваи афтодаи сети бедодаш

چه سازد دل، که عاشق شکوه افتاده ست بیدادش

Ҳазини афкандӣ аз кафи хомаи ширини наво аммо

حزین افکندی از کف خامهٔ شیرین نوا اما

Чу бонги теша дар кӯҳу камари печиди фарёдаш

چو بانگ تیشه در کوه و کمر پیچید فریادش